AMAÇ: Acil servise skrotal aðrý nedeniyle baþvuran çocuklarýn %15–20’sinde altta yatan neden testis torsiyonudur. Testisin spermatik kord dü-zeyinde kendi etrafýnda dönmesi olarak tanýmlanan testis torsiyonu dolaþýmýn bozulmasý nedeniyle organ kaybýna neden olabilir. Organ kaybýnýn önlenmesi için ilk altý saat içinde testisin detorsiyone edilmesi önerilmektedir. Çalýþmanýn amacý, detorsiyona ek olarak yapýlan Tunica Albuginea insizyonunun torsiyone olmuþ testisin canlýlýðýna etkisini incelemektir.
GEREÇ VE YÖNTEM: Araþtýrma deneysel tasarýma sahiptir. Çalýþma 3 grup (sham, testis torsiyonu [T-DT] ve tunica albuginea insizyonu [TAI]) sýçan üzerinde uygulanmýþtýr. On günlük izlem sonrasýnda gruplardaki testisler patolojik inceleme için alýnmýþtýr. Patolojik incelemede tüm patolojik örneklerde, nekroz, iskemik deðiþiklikler, Johnsen skoru, ödem, enflamasyon ve bazal membran kalýnlaþmasý deðerlendirilmiþ ve skorlanmýþtýr. BULGULAR: TAI ve T-DT grubu deðiþkenler bakýmýndan karþýlaþtýrýldýðýnda; nekrozun, iskemik deðiþikliðin, ödemin, enflamasyon ve bazal memb-rane kalýnlaþmasýnýn TAI grubunda anlamlý seviyede az olduðu saptanmýþtýr. Ayný zamanda, ortalama Johnsen Scores T-DT (7.44±0.52) ve TAI (8.60±0.51) gruplarý arasýnda anlamlý olarak farklýdýr.
TARTIÞMA: Bulgular TAI grubundaki testislerin sadece detorsiyon uygulanan testislere göre daha iyi korunabildiðini göstermiþtir. Testis torsiyonunda, detorsiyon iþleminin testisi korumak için yeterli olmadýðý, TAI’nýn iþleme eklenmesinin yararlý olacaðý ileri sürülebilir.

AMAÇ: Bu çalýþmada, adipoz kökenli mezenkimal kök hücrelerin (AT-MSC) ve sildenafil sitratýn tek baþýna veya kombine edilerek deneysel kolon anastomozu modeline iyileþtirici etkilerinin deðerlendirilmesi amaçlandý.
GEREÇ VE YÖNTEM: Toplam 40 diþi Wistar cinsi sýçan rastgele dört gruba daðýtýldý: Kontrol grubu (anastomoz esnasýnda ve sonrasýnda herhangi bir müdahale olmayan), kök hücre (anastomoz bölgesine AT-MSC enjeksiyonu yapýlan), sildenafil sitrat (10 mg/kg sildenafil sitratýn oral gavajý uygulanan) ve kök hücre + sildenafil sitrat (AT-MSC enjeksiyonu ve sildenafil sitratýn oral uygulamasý) grubu. Tüm sýçanlar anastomoz sonrasý beþinci gün sakrifiye edildi. Anastomoz iyileþmesini deðerlendirmek için, karýn içi yapýþýklýk durumu ve anastomoz patlama basýncý ölçüldü. Doku örneklerinde hidroksiprolin ve TNF-α düzeyi, nötrofil lökosit infiltrasyonu, epitel rejenerasyonu ve nekroz miktarý incelendi.
BULGULAR: Gruplar arasýnda anastomoz kaçaðý ve anastomoz patlama basýncý ölçümlerinde anlamlý fark yoktu. Sildenafil, kök hücre ve kök hücre + sildenafil ile tedavi, kontrol ile karþýlaþtýrýldýðýnda perianastomotik adezyonlarýn derecesini azaltmýþtýr (p<0.05). Kök hücre ve kök hücre + sildenafil gruplarýnda hidroksiprolin düzeyinde önemli bir artýþ kaydedildi (p=0.001). AT-MSC enjeksiyonu tek baþýna veya sildenafil sitrat ile kombinasyon halinde anastomoz bölgesinde TNF-α konsantrasyonunu düþürmüþtür (p=0.001). Histopatolojik inceleme, kontrol grubu ile karþýlaþtýrýldýðýnda sildenafil ve kök hücre uygulamalarýnýn nekrotik dokularýn temizlenmesini arttýrdýðýný, lökosit infiltrasyonunu azalttýðýný ve anastomoz uçlarýnýn bir-leþimini hýzlandýrdýðýný ortaya koydu (p=0.001). Epitel rejenerasyonu, kök hücre grubunda diðer gruplara göre daha belirgindi (p=0.001). Makrofaj yoðunluðu, sildenafil veya kök hücre gruplarý ile tedavi edilen gruplarda kontrol ve kök hücre + sildenafil gruplarýna göre daha düþüktü (p=0.001). TARTIÞMA: Kolon anastomozu yapýlan sýçanlarda sildenafil sitrat ve/veya AT-MSC uygulamalarý, özellikle kök hücre uygulanan gruplarda daha be-lirgin olacak þekilde anastomoz iyileþmesine katký saðladý.

AMAÇ: Postoperatif Ýleus (POI), baðýrsak lümeninde gaz ve sývý birikimine neden olan bir tür baðýrsak dismotilitesidir. Transkutanöz elektriksel sinir stimülasyonu (TENS), aðrý tedavisi ve sinir stimülasyonu gibi týbbi uygulamalarda sýklýkla kullanýlmaktadýr. Bu deneysel hayvan çalýþmasýnda amacýmýz, TENS’in POI üzerindeki etkilerini araþtýrmak ve TENS uygulamasýndan sonra sýçan baðýrsaðýndaki histopatolojik deðiþiklikleri göstermektir. GEREÇ VE YÖNTEM: Bu çalýþma, deneysel bir hayvan çalýþmasýdýr. Ýki grupta 16 adet Wistar-Albino erkek sýçan kullanýldý ve laparotomi yapýldý. Kolorektum ve ince baðýrsak manipüle edildikten sonra, aktif kömür ve Nil kýrmýzýsý oral gavaj ile uygulandý. Sýçanlarýn karýn derisine elektrotlar yerleþtirildi ve TENS yöntemi kullanýldý. Ýki gruptaki sýçanlar 24. saatte öldürüldü. Sýçanlarýn özefagusu, midesi ve tüm baðýrsaklarý rezeke edilerek direkt röntgen ve bilgisayarlý tomografi taramasý ile “J” görüntüleri alýnarak aktif kömürlerin ilerlemesi radyolojik olarak ölçüldü. Histopatolojik ve mikroskobik deðerlendirme yapýldý.
BULGULAR: Aktif kömür ilerlemesinin ölçüm ortancasý TENS grubunda 429 mm (178–594), kontrol grubunda 203 mm (149–313) olarak bulundu ve bunlar istatistiksel olarak anlamlýydý (p=0.004963). Histopatolojik nekroz açýsýndan iki grup arasýnda anlamlý fark vardý (p=0.041). Ek olarak, GI yolundaki Nil Red (550 nm) miktarý, TENS’in ardýþýk uygulamalarý ile sekiz saatlik gavajdan sonra artmýþtý.
TARTIÞMA: Bu çalýþma, bir deneysel sýçan modelinde TENS’in POI üzerindeki koruyucu ve terapötik etkinliðini radyolojik ve histo-patolojik olarak göstermiþtir. Klinik pratikte, TENS POI üzerinde incelenebilir. Bulgularýmýzý doðrulamak ve genelleþtirmek ve ayrýca TENS’in postoperatif aðrý üzerindeki etkisini deðerlendirmek için daha ileri çalýþmalara ihtiyaç vardýr.

AMAÇ: Sitoredüktif cerrahi (SRC) ve hipertermik intraperitoneal kemoterapi (HÝPEK) sonrasý komplikasyonlara baðlý acil relaparotomi yapýlan hastalarýn immün skorlamalarla tahmin edilip, edilemeyeceðinin deðerlendirilmesi amaçlanmýþtýr.
GEREÇ VE YÖNTEM: Kliniðimizde 2007–2020 yýllarý arasýnda SRC&HÝPEK prosedürü uygulanan 661 hasta analiz edildi. Bu hastalarýn 28’ine (%4.2) acil relaparotomi (URL) yapýlmasý gerekmiþtir. Hastalarýn 22’si (%78.6) kadýn, median yaþ 57 (76–24) idi. Hastalarýn 22’si (%78.6) 65 yaþ altýndaydý. Tüm standart klinikopatolojik özellikler, ameliyat bulgularý ve morbid-mortalite sonuçlarý analiz edildi. Nötrofil-lenfosit oraný (NLR), nötrofil-trombosit oraný (NTR) ve CRP (C-reaktif protein)-albümin oraný (CAR) gibi iyi bilinen immünoskorlar belirlendi.
BULGULAR: URL için ana endikasyon ince baðýrsak anastomoz kaçaðýydý (n=13, %46.4). Ýkinci en sýk endikasyon ise karýn duvarý defektleriydi (evise-rasyon-evantrasyon) (n=5, %17.9). Hastalarda patoloji en sýk ince baðýrsak kaynaklýydý. Hastalarýn %28.6’sýna (n=8) erken ameliyat sonrasý dönemde (ilk 7 gün), geri kalanýna (n=20, %71.4) 7–90 gün aralýðýnda URL yapýldý. URL hastalarýnýn çoðu (n=16, %57.1) birden fazla komorbiditeye sahipti. Genel gruba bakýldýðýnda, 104 (%16.4) hastada Clavien-Dindo (C-D) evre I-II ve 88 (%13.9) hastada C-D evre III-IV komplikasyon görülürken, URL hasta grubunda 22 (%78.6) hastada C-D evre III-IV komplikasyon görüldü. Bu ileriye yönelik kohortta, URL yapýlmayan hastalarda genel mortalite oraný %3.2 (n=20) idi. URL hastalarýnda altý (%21.4) hasta ameliyat sonrasý dönemde kaybedildi ve kurtarýlamamanýn ana nedeni entero-enteral anastomoz kaçaðýna baðlý sepsisti. Bu hastalarýn dördünde çok sayýda komorbidite vardý. URL öncesi medyan NLR, NTR ve CAR deðerleri sýrasýyla 9.12 (1.72–37.5), 0.03 (0.01–0.12) ve 41.4 (4.2–181.3) idi. SRC öncesi tahmin edilen NLR ve CAR deðerleri (4.71 ve 28.8), ameliyat sonrasý dö-nemde çeþitli komplikasyonlara baðlý URL yapýlan hastalarda anlamlý olarak yüksekti (p=.01 ve p<.01). Bu immün skor deðerleri, SRC ve URL sonrasý kaybedilen hastalar arasýnda herhangi bir iliþki göstermedi.
TARTIÞMA: SRC sonrasý URL gerektiren ciddi komplikasyonlar genellikle artan mortalite oraný, kýsa saðkalým, primer tümörün erken rekürrensi, merkezin kaynaklarýnýn tükenmesi ve yüksek maliyetlerle iliþkilidir. URL, SRC&HÝPEK prosedürü için önemli bir kalite göstergesi olarak kabul edilebilir. URL ile tedavi edilen hastalarda morbi-mortalite sonuçlarýný azaltmak için zamanýnda cerrahi müdahale ve yoðun yönetim stratejisi son derece önemli konulardýr.

AMAÇ: Perforasyona baðlý peritonitte laparotomi sonrasý cerrahi alan enfeksiyonu, morbiditeyi ve hastanede kalýþ süresini arttýrdýðý ve yaþam kalitesini düþürdüðü için önemli bir sorun olmaya devam etmektedir. Perforasyona baðlý peritonitte karýn içi dren yerleþtirilmesi rutin bir uygulamadýr. Çalýþmamýzýn amacý perforasyona baðlý peritonit nedeniyle ameliyat edilen iki grup hastada cerrahi alan enfeksiyonu insidansýný karþýlaþtýrmaktýr: Birinci grupta karýn içi dren yerleþtirilmiþken, ikinci gruba dren yerleþtirilmedi.
GEREÇ VE YÖNTEM: Mevcut tek merkezli, ileriye yönelik, randomize olmayan çalýþma, Hindistan’da Yüksek Lisans Týp Eðitimi ve Araþtýrma Ens-titüsü Genel Cerrahi Anabilim Dalý’nda yürütülmüþtür. Gastroduodenal ve ince baðýrsak perforasyonuna baðlý peritonit için keþif amaçlý laparotomi uygulanan toplam 122 hastadan 100’ü, belirtilen dahil edilme ve hariç tutulma kriterlerine göre bu çalýþmaya alýndý. Dren grubuna ve drensiz gruba her birinde 50 katýlýmcý olacak þekilde hasta alýndý. Primer kapama veya rezeksiyon-anastomoz yapýlan perforasyon peritonitli her alternatif hastaya bir dren yerleþtirildi. Diyabet, böbrek yetmezliði ve hemodinamik instabilitesi olan hastalar ve semptom baþlangýcýndan bu yana 72 saatten fazla zaman geçtikten sonra baþvuranlar çalýþma dýþý býrakýldý. Periton sývýlarýndan kültür alýndý. Birincil son nokta, iki grupta cerrahi alan enfeksiyonlarýnýn insidansýný belirlemekti. Ayrýca her iki grupta da baðýrsak hareketlerinin geri dönüþü için geçen süreyi, nazogastrik sondanýn (NGS) takýlma süresini, ameliyattan sonraki 30 gün içinde lokal veya genel anestezi altýnda herhangi bir müdahale yapýlýp yapýlmadýðýný, hastanede kalýþ süresini ve postope-ratif dönemde onarým kaçaðý tanýsýnýn konulma kolaylýðýný karþýlaþtýrdýk.
BULGULAR: Her iki gruptaki katýlýmcýlarýn demografik özellikleri eþleþtirildi. Cerrahi alan enfeksiyonu insidansý açýsýndan drenli ve drensiz gruplar arasýnda anlamlý bir fark gözlenmedi (p=0.779). Dren olmayan grupta ameliyat süresi ve hastanede kalýþ süresi anlamlý olarak daha kýsaydý. Peritoneal kültürde üreme açýsýndan iki grup arasýnda anlamlý fark gözlendi ve dren grubunda bakteri üremesinde artýþ görüldü. Clavien-Dindo sýnýflamasýna göre sýnýflandýrýlan iki grup arasýnda morbidite açýsýndan anlamlý bir fark görülmedi.
TARTIÞMA: Karýn içi drenlerin rutin kullanýmý cerrahi alan enfeksiyonlarýný önlemede etkili bulunmadý, ancak seçim yanlýlýðý göz ardý edilemez. Dren olmayan hastalarýn hastanede kalýþ süreleri önemli oranda daha kýsaydý.

AMAÇ: Yaralý hastalarýn durumlarýnýn ciddiyetinin objektif olarak deðerlendirilmesi, yeterli triyaj, karar verme, operasyon ve yoðun bakým yönetimi, önlem ve koruma, sonuç çalýþmalarý ve sistem kalite deðerlendirmesi açýsýndan çok önemlidir. Bu çalýþma, yaygýn olarak kullanýlan altý travma skorlama sistemini mortalitenin öngörücüleri olarak karþýlaþtýrmayý ve sýnýrlý kaynaklara sahip ortamlarda aralarýnda en güçlü olaný belirlemeyi amaçlamýþtýr. GEREÇ VE YÖNTEM: Haziran 2018–Aðustos 2020 tarihleri arasýnda Acil Cerrahi Kliniði yoðun bakým ünitesine (Birinci basamak travma merkezi, CSS Belgrad) baþvuran yetmiþ beþ çoklu travmalý hasta çalýþmaya dahil edildi. Dahil edilme kriterleri; yaþ ≥16, ISS ≥16 ve SOFA ≥5 idi. Puanlar, lojistik regresyon modeli ve alýcý iþletim karakteristiði (ROC) eðrisi altýndaki alanlarýn (AUC) analizi kullanýlarak deðerlendirildi.
BULGULAR: Yirmi altý aylýk süre boyunca, çoðunlukla künt travma (%97.3), trafik kazasý (%68) ve serbest düþme (%25.3) olmak üzere yüksek seviyede seçilmiþ vakalar dahil edildi. Toplam mortalite oraný %36 ile, 56 (%74.7) olguda cerrahi ve 19 (%25.3) olguda nonoperatif tedavi indikas-yonu verildi. Lojistik regresyon analizi, altý travma skorunun tamamýnýn (ISS, NISS, APACHE2, SOFA, TRISS, KTS) anlamlý mortalite öngörücüleri olduðunu göstermiþtir (p<0.001). Gözlemlenen eþik deðerleri olan ISS: 39.5, NISS: 42, APACHE 2: 25, SOFA: 6.5 puanlarý, hayatta kalamayanlarda mortalite için öngörücü deðerlerdir. Çok deðiþkenli bir analiz, en güçlü mortalite öngörücülerinin TRISS ve APACHE 2 olduðunu ve sýrasýyla AUC’le-rin 0.9 ve 0.866 olduðunu göstermiþtir.
TARTIÞMA: Çalýþmamýza göre, en güçlü mortalite öngörücüleri APACHE 2 ve TRISS’dir; sýnýrlý kaynaklara sahip hastane ortamlarýnda bile istatistiksel olarak anlamlý olan KTS, beklendiði gibi performans göstermemiþtir. “Altýn saat”ten faydalanma aracý olarak KTS’yi, kabul aþamasýnda ISS veya NISS kullanýmýný, ve yoðun bakým ünitesine kabulden sonraki ilk 24 saatte kullaným için APACHE 2 veya TRISS’i önermekteyiz.

AMAÇ: Masif transfüzyon (MT), geleneksel olarak, hasta kabülünden sonraki ilk 24 saat içinde 10 üniteden fazla eritrosit (RBC) transfüzyonu olarak tanýmlanýr. Bu çalýþmanýn amacý, bölgesel bir travma merkezinde taze donmuþ plazma (TDP) ve eritrosit oraný dahil olmak üzere masif transfüzyon (MT) eðilimini analiz etmektir.
GEREÇ VE YÖNTEM: Geriye dönük veriler 2014’ten 2016’kadar tarandý. Baþvurudan sonraki ilk 24 saat içinde 10 üzeri eritrosit ünitesi alan toplam 185 hasta çalýþmaya alýndý. Baþvurudan sonra her bir 4 saatlik dilimlerde ve 24 saat sonra transfüzyon gereksinimleri analiz edildi. Hayatta kalan ve hayatta kalmayan grup arasýnda, yüksek TDP: eritrosit grubu (≥1: 2) ve düþük TDP: eritrosit grubu (<1: 2) arasýnda ve ilk yarý ile ikinci yarý dönem arasýndaki transfüzyon özellikleri karþýlaþtýrýldý.
BULGULAR: Masif transfüszyon protokolünü uyguladýktan sonra FFP: eritrosit oranýnda bir iyileþme eðilimi vardý. FFP: eritrosit oraný, bavurudan sonraki 24 saat içinde 1: 1.7’den 1: 1.4’e yükselmiþti. Ýlk transfüzyona kadar geçen süre kýsalmýþtý (137 dakikadan 106 dakikaya). Mortalite, yüksek TDP: eritrosit grubunda, düþük TDP: eritrosit grubuna göre daha düþüktü.
TARTIÞMA: Çalýþmamýzda, MT protokolü FFP: eritrosit oranýný iyileþtirmiþtir. Daha yüksek bir TDP: eritrosit oraný da MT hastalarýnda ölüm oranýnda bir iyileþmeye yol açmýþtýr.

AMAÇ: Elli yaþ üzerindeki akut apandisit hastalarýnda yapýlan çalýþmalarda daha yüksek mortalite, daha yüksek perforasyon oranlarý, semptom baþlangýcýndan hastaneye yatýþa kadar daha fazla gecikme, daha yüksek komplikasyon oranlarý ve histopatolojik incelemelerde daha yüksek malignite sonuçlarý bildirilmiþtir. Bu çalýþmada, akut apandisit tanýsý alan ve bu taný nedeniyle ameliyat edilen 50 yaþ ve üzeri bir hasta popülasyonunda ameliyat ve ameliyat sonrasý bulgularý etkileyebilecek klinik, laboratuvar ve görüntüleme bulgularýnýn aydýnlatýlmasý amaçlandý.
GEREÇ VE YÖNTEM: Bu geriye dönük çalýþmaya, Ocak 2017 ile Ocak 2020 arasýnda akut apandisit nedeniyle tek bir üçüncü basamak hastanede ameliyat edilen 50 yaþ ve üzerindeki tüm hastalar alýndý. Hastalarýn demografik verileri, komorbiditeleri, laboratuvar ve görüntüleme bulgularý, ame-liyat ve ameliyat sonrasý sonuçlarý, hastalarda geliþen cerrahi komplikasyonlar ve alýnan örneklerin histopatolojik deðerlendirmeleri detaylý olarak incelendi.
BULGULAR: Ortanca yaþý 59 olan, acil apendektomi yapýlan 50 yaþ ve üzerinde toplam 152 hasta çalýþmaya alýndý. Ameliyat öncesi iki ya da daha fazla konorbidite varlýðýnýn ve ameliyat sonrasý yoðun bakým ünitesinde (YBÜ) yatýþ süresinin cerrahi komplikasyonlarýn geliþimiyle anlamlý derecede iliþkili olduðu gösterildi (sýrasýyla, p=0.002 ve p=0.006). Cerrahi komplikasyon geliþen hastalarda toplam yatýþ süresinin daha uzun (p<0.001), ameliyat öncesi albümin düzeylerinin daha düþük (p=0.017) ve takipte YBÜ’de yatýþ süresinin daha yüksek (p=0.006) olduðu görüldü. Açýk apendektomi yapýlan hastalarda ameliyat öncesi lökosit düzeylerinin daha yüksek olduðu görüldü (p=0.047). Ameliyat öncesi karýn aðrýsý süresinin hastanede yatýþ süresi ile güçlü bir þekilde iliþkili olduðu gözlendi (p<0.001). Ayrýca hastalarýn hastanede yatýþ süreleri ile ameliyat öncesi C-reaktif protein düzeyleri arasýnda güçlü bir korelasyon saptandý (p<0.001).
TARTIÞMA: Akut apandisitin geç eriþkinlerde yönetiminin taný ve ameliyat sonrasý süreçler açýsýndan zorlu olduðu öne sürülmüþtür. Bu nedenle, bu hastalara ait ameliyat öncesi klinik, laboratuvar ve görüntüleme verileri dikkatli ve titizlikle deðerlendirilmelidir.

AMAÇ: Non-operative management (NOM), künt dalak travmasý olan hemodinamik olarak stabil hastalarda standart bir tedavi haline gelmiþtir. Çalýþmalarda, NOM için çok sayýda prediktör ve risk faktörü tanýmlanmaktadýr. Ancak, bu faktörlerin NOM baþarýsýzlýðýndaki rolleri tartýþýlmaya devam etmektedir. Bu çalýþma, NOM uygulanan hastalardan elde edilen verilerin geriye dönük analiziyle, bu faktörlerin NOM baþarýsýzlýðýndaki rolünü sunmayý amaçladý.
GEREÇ VE YÖNTEM: Mart 2009–Haziran 2021 tarihleri arasýnda künt karýn travmasý ile getirilen ve künt dalak travmasý tanýsý alan 189 hastanýn ilk deðerlendirmesi yapýldý. Hemodinamik instabilite nedeniyle acil ameliyata (immediate splenektomi) alýnan 13 ve hayatýný kaybeden 18 hasta çalýþmaya alýnmadý. Geri kalan 158 hastaya (stabil veya stabilleþen) NOM planlandý. NOM planlanan hastalar baþarýlý (s-NOM; n=139) veya baþarýsýz (f-NOM; n=19) olarak gruplandýrýlarak, sonuçlar geriye dönük olarak analiz edildi.
BULGULAR: NOM için planlanan 158 hastanýn 115’i erkekti. Ortalama yaþ; s-NOM 32.2±14.5 ve f-NOM’da 36.1±16.1) idi. Ortalama hastanede kalýþ süresi 8 (4–21) gün, takip süresi ise 12 (6–18) aydý. Planlanan NOM grubunda 60 (%43.2) hastaya USG ve 137 (%98.6) hastaya BT yapýldý. NOM planlanan hastalarda (n=158) grade I-V sýrasýyla 20 (%12.6), 54 (34.1) 56 (%35.4), 26 (%16.4) ve 2 (%1.3) idi. Grade I-V baþarý oranlarý sýrasýyla 20 (%100), 52 (%96.3), 52 (%92.8), 15 (%57.7), 0 (%0.0) idi. s-NOM grubundaki 41 hastaya 102 ünite eritrosit transfüzyonu (ortalama 2.46 ünite) uygulanýrken, f-NOM grubundaki 19 hastaya 81 ünite (ortalama 4.26 ünite) uygulandý (p<0.001). ISS skoru >15 hastalar %57.5 (ortalama skor, 22.8) ve f-NOM grubunda %78.9 (ortalama skor, 34.8) idi (p<0.001). Bu çalýþmada genel NOM baþarýsý %88.0, toplam komplikasyon %10.1 ve mortalite %1.2 idi.
TARTIÞMA: Bu çalýþmada grade I-III künt dalak travmalý hastalara NOM protokolü uygulanarak baþarýyla tedavi edildi. Ancak, grade IV dalak yaralanmalarýnýn sadece %57.7’si NOM ile baþarýlý bir þekilde yönetildi. Standart bir plan dahilinde prediktör ve risk faktörleri belirlenmesi ve bu plan dahilinde takip ve tedavilerinin yapýlmasý NOM baþarýsýný artýracaðýný öngörüyoruz.

AMAÇ: En sýk görülen peptik ülser komplikayonlarýndan birisi perforasyondur (PÜP) ve önemli bir morbidite-mortalite nedeni olmaya devam etmektedir. Bu çalýþmada benzer ameliyat öncesi skorlama indeksi sonuçlarýna (Boey, Charlson co-morbidite indeksi ve Mannheim peritonit indeksi) sahip olup laparoskopik ve açýk cerrahi uygulanmýþ olan hastalarýn sonuçlarýnýn karþýlaþtýrýlmasý amaçlanmýþtýr.
GEREÇ VE YÖNTEM: PÜP tanýsý ile acil þartlarda ameliyata alýnmýþ olan hastalarýn dosyalarý geriye dönük olarak incelenerek ameliyat öncesi Boey, CCI ve MPI skorlarý hesaplandý. Belirtilen skorlama indekslerinin skorlarý ‘düþük’ olarak belirlenen hastalar laparoskopik ve açýk cerrahi yapýlanlar olmak üzere iki gruba ayrýldý (laparoskopik cerrahi uygulananlar/Grup-1 ve açýk cerrahi uygulananlar/Grup 2). Gruplarýn peroperatif ve erken ameliyat sonrasý sonuçlarý karþýlaþtýrýldý.
BULGULAR: Gruplar arasýnda demografik veriler, hastaneye baþvuru süresi ve hastanede yatýþ süresi açýlarýndan istatistiksel fark saptanmadý. Operasyon zamaný Grup 1’de (110.2 dk, std ±20.6 / 75–150 dk) Grup 2’ye göre (54.2 dk, std±15.7 / 30–120 dk) uzun bulundu (p<0.001). Morbidite Grup 1’de daha az bulundu (%4’e %14.6) (p<0.001).
TARTIÞMA: Peptik ülser perforasyonunda laparoskopik yöntem seçilmiþ olgularda ameliyat sonrasý komplikasyon oranlarýnýn daha az olmasý ve minimal invaziv cerrahinin bilinen avantajlarý nedeniyle güvenle uygulanabileceðini düþünüyoruz.

AMAÇ: Bu çalýþmanýn amacý, uzun süredir kabul gören þok indeksi ve verileri sýnýrlý olan glukoz/potasyum oranýnýn izole künt torakoabdominal travmalý hastalarda prognostik deðerini araþtýrmaktýr.
GEREÇ VE YÖNTEM: Bu geriye dönük gözlemsel çalýþma üçüncü basamak bir referans hastanede yürütüldü. Aðustos 2020 ile Þubat 2022 arasýnda acil serviste künt torakoabdominal travma nedeniyle tedavi edilen 18 yaþ ve üstü ardýþýk hastalar alýndý. Giriþte arteriyel kan gazlarýndan elde edilen glukoz/potasyum oranlarý ve þok indeksi düzeylerinin mortalite ve cerrahi endikasyonu öngörme yeteneði, ROC eðrileri altýnda kalan alanlar hesaplanarak deðerlendirildi.
BULGULAR: Sað kalan grubunda 91 ve mortalite grubunda 11 olmak üzere toplam 102 hasta analiz edildi. Glikoz/potasyum oraný ve þok indeksi ile mortaliteyi tahmin etmek için ROC eðrileri altýnda kalan alanlar sýrasýyla 0.854 (%95 GA, 0.742–0.967) ve 0.809 (%95, 0.666–0.952) idi. Ameliyat endikasyonunu tahmin etmek için glukoz/potasyum oraný ve þok indeksinin ROC eðrileri altýnda kalan alanlarý sýrasýyla 0.761 (%95 GA, 0.657–0.864) ve 0.582 (%95 GA, 0.416–0.747) idi.
TARTIÞMA: Bu çalýþma, izole künt torakoabdominal travmalý hastalarda cerrahi endikasyonu ve mortalityi öngörmede þok indeksi ve glikoz/potasyum oranýnýn etkinliðini ve glikoz/potasyum oranýnýn þok indeksine göre daha üstün olduðunu bildirmiþtir.

AMAÇ: Laparoskopik cerrahi iþlemler sýrasýnda artan karýn içi basýncýnýn gastroözofageal reflü geliþiminde bir faktör olduðu bildirilmiþtir. Bu çalýþma, laparoskopik apendektomi geçiren çocuklarda gastroözofageal reflü varlýðýný ve iliþkili faktörleri 24 saatlik pH monitörizasyonu kullanarak deðerlendirilmesi amaçlandý.
GEREÇ VE YÖNTEM: Haziran 2017–Haziran 2018 tarihleri arasýnda akut apandisit düþünülerek laparoskopik cerrahi uygulanan çocuklar çalýþmaya dahil edildi. Ameliyat öncesi endotrakeal entübasyondan sonra, 24 saatlik pH monitörizasyonu için kateter yerleþtirildi. Gastroözofageal reflü ile iþlem süresi, ameliyat öncesi açlýk süresi, yaþ, kilo ve vücut kitle indeksi arasýndaki iliþkiler deðerlendirildi.
BULGULAR: Toplam 60 çocuk hasta çalýþmaya alýndý. Ortalama (SD) yaþlarý 11.82 (3.71) yýl (4–17 yaþ arasý) idi. Ortalama (SD) vücut aðýrlýðý 41.27 (16.72) kg (aralýk, 15–90 kg) ve ortalama (SD) vücut kitle indeksi 17.96 (4.37) idi. Ameliyat öncesi ortalama açlýk süresi 15.52 (12.1) saat, ortalama ameliyat süresi 38.42 (17.96) dakika idi. Daha düþük yaþ ve aðýrlýk, ameliyat sonrasý gastroözofageal reflü varlýðý ile anlamlý olarak iliþkiliydi (p<0.05). Ortalama iþlem süresi, ameliyat öncesi ortalama açlýk süresi ve vücut kitle indeksi, intra veya ameliyat sonrasý gastroözofageal reflü ile anlamlý olarak iliþki saptanmadý (p>0.05).
TARTIÞMA: Ortalama iþlem süresi ile gastroözofageal reflü arasýnda anlamlý bir iliþkinin olmamasý, bu çalýþmada yapýlan laparoskopik iþlemlerin ortalama süresinin gastroözofageal reflü açýsýndan güvenli olduðunu düþündürmektedir. Sonuçlar ayrýca laparoskopik apendektomi yapýlan çocuk hastalarda genç yaþ ve düþük kilonun gastroözofageal reflü için risk faktörleri olarak düþünülmesi gerektiðini göstermektedir.

AMAÇ: Amerika Birleþik Devletleri’nde Acil Genel Cerrahi (AGC) olgularýnda hastaneye yatýþlar 2001 yýlýndan bu yana %28 artmýþ olup, bu olgularýn maliyetlerinin 2060 yýlýna kadar yýllýk %45 artarak 41.20 milyar dolara çýkacaðý tahmin edilmektedir. Literatüre göre genel cerrahi kliniði ekibi günde ortalama 5.5 saatini acil servis konsültasyonlarý için ayýrmaktadýr. Bu çalýþmadaki amaç, bölge hastanelerinden elde edilen verilerle, ülkemizde acil servisten yapýlan konsültasyonlarýn AGC yaklaþýmýna etkilerini belirlemek ve uygun çözüm önerileri oluþturmaktýr.
GEREÇ VE YÖNTEM: Çalýþmamýzdaki verilerin kaynaðý 2017–2020 yýllarý arasýndaki üç yýllýk süreçte Ulusal Travma ve Acil Cerrahi Derneði Ýç Anadolu Bölgesi Travma ve Acil Cerrahi toplantýlarýnda 10 bölge hastanesi tarafýndan sunulan AGC olgu sayýlarýdýr. Verilerin analizi ve grafiklerin oluþturulmasýnda MATLAB R2021b (The MathWorks, Inc., Natick, Massachusetts, ABD) ve SPSS (IBM SPSS Statistics for Windows, version 22.0, IBM Corp., Armonk, NY, ABD) programlarý kullanýldý.
BULGULAR: Yatýþ/konsültasyon oraný acil serviste çalýþan doktorlarýn AGC olgularýný tanýma baþarýsý olarak deðerlendirilmiþ olup, tüm hastaneler genelinde ortalama deðer %20.15’tir. Acil servisten yatýrýlan hastalarýn ne kadarýnýn ameliyat edildiðini gösteren ameliyat/acil yatýþ oraný tüm merkezler göz önüne alýndýðýnda %59.17’dir. Akut kolesistit olgularýnda ameliyat/yatýþ oraný tüm merkezler için %31.49’dur. Hastane iþ yükünün artýþý ile birlikte yatýþ/konsültasyon oranýnýn azaldýðý görülmektedir. Laparoskopik/toplam appendektomi oraný tüm merkezler genelinde %22.78’dir. TARTIÞMA: Akut apandisit olgularý ile AGC konsültasyon sayýlarý arasýnda bir korelasyon bulunmakta, fakat laparoskopik appendektomiyle konsültasyon sayýlarý arasýnda bir korelasyon bulunmamaktadýr. Ayrýca konsültasyon yükünün arttýðý merkezlerde akut kolesistit olgularýnda týbbi takip, konsültasyon yükünün daha az olduðu merkezlerde ise daha yüksek oranda kolesistektominin tercih edildiði görülmektedir. Dünya genelinde AGC hastalarýna yaklaþým ve sonuçlarý iyileþtirmek için Ulusal AGC sistemlerine ihtiyaç duyulmakta ve bu sistemler geliþtirilmeye çalýþýlmaktadýr. Ülke kaynaklarýný koordine ve sonuçlarý optimize eden ulusal bir AGC bakým sistemi kurmanýn zorunlu olduðu düþünülmektedir.

AMAÇ: Travma hastalarýnda skorlama sistemleri yaygýn olarak kullanýlmaktadýr ve travma hastalarýnýn bakýmýnda oldukça önemlidir. Bu çalýþmada, travma merkezi olmayan bir hastaneye ateþli silah yaralanmasý nedeniyle getirilen hastalarýn, skorlama sistemleri ile deðerlendirilmesi ve travma merkezinde tedavi olmasý gereken hastalarýn tanýmlanmasýnda skorlama sistemlerinin etkinliðinin araþtýrýlmasý amaçlandý.
GEREÇ VE YÖNTEM: Ocak 2010–Aralýk 2019 tarihleri arasýnda ateþli silah yaralanmasý nedeni ile Hakkari Yüksekova Devlet Hastanesi’ne getirilen hastalar geriye dönük olarak araþtýrýldý. On altý yaþ ve üzeri hastalar çalýþmaya alýndý. Hayatýný kaybetmiþ olarak hastaneye getirilen hastalar ve hastanede kardiyopulmoner resüsitasyona yanýt alýnmayan hastalar çalýþma dýþý býrakýldý. Ayrýca ayaktan basit týbbi müdahale yapýlan hastalarda hasta grubuna dahil edilmedi. Hastalar, demografik olarak deðerlendirildi. Travma hastalarýnýn deðerlendirilmesinde yaygýn olarak kullanýlan travma skorlama sistemlerinin mortalite öngörüsü incelendi. Ayrýca travma merkezlerinde tedavi olmasý gereken hastalarýn tanýmlanmasýnda skorlama sistemlerinin etkinliði araþtýrýldý.
BULGULAR: Çalýþmada %96.9’u erkeklerden oluþan 331 hasta deðerlendirildi. Hasta grubu genç hastalardan oluþtu ve yaþ median deðeri 27 (IQR, 24–29) yýl olarak bulundu. Yetmiþ dört (%22.4) hasta taný ve tedavi için travma konusunda referans olan hastanelere yönlendirildi. Toplam 46 (%13.9) hastada mortalite geliþti. Hastalarda Glasgow Koma Skoru, Yaralanma Ciddiyeti Skoru, Revize Travma Skoru, Yeni Travma Skoru ve Revize Travma Yaralanma Ciddiyeti Skoru mortalite öngörüsü için etkin bulundu ve skorlama sistemleri birbirleri ile korelesyon gösterdi. Ancak travma merkezinde tedavi olmasý gereken hastalarýn ayýrýmýnda skorlama sistemleri etkin bulunmadý.
TARTIÞMA: Skorlama sistemleri ateþli silah yaralanmasý olan hastalarýn mortalite tahmininde anlamlýdýr. Ancak travma merkezine yönlendirilmesi gerekli hastalarýn ayýrýmýnda travma skorlama sistemleri etkin bulunmamýþtýr.

AMAÇ: COVID-19 pandemisi nedeniyle kronik öksürük ataklarý ve antikoagülan tedavi nedeniyle rektus kýlýf hematomu (RKH) insidansýnda artýþ olmuþtur. Bu çalýþma, COVID-19 hastalarýnda RKH tanýsý öncesi ve sýrasýnda hangi parametrelerin farklýlýk gösterdiðini ve taný ve takip sýrasýnda neler beklenebileceðini belirlemeyi amaçlamaktadýr.
GEREÇ VE YÖNTEM: Mart 2016 ile Mart 2021 arasýnda RKH tanýsý alan 35 hasta geriye dönük olarak deðerlendirildi. COVID-19 grubu 11 hastadan oluþuyordu. Hastalarýn geçmiþi ve taburculuk/ölüm zamaný dahil olmak üzere çeþitli bilgileri alýndý ve deney gruplarý arasýnda karþýlaþtýrýldý. BULGULAR: COVID-19’lu hastalarda, baþvuru sýrasýnda hipotansiyon oranlarý (p=0.011) ve defans ve rebound (p=0.030) oranlarý, olmayanlara göre daha yüksekti. Kanama geniþliði açýsýndan fark olmamasýna raðmen, COVID-19 hastalarýnda hemoglobin düzeylerinde (p=0.009) daha büyük bir düþüþ oldu ve o grupta eritrosit süspansiyonu ihtiyacý (p=0.040) anlamlý olarak arttý.
TARTIÞMA: Bu çalýþma, COVID-19 hastalarýnda RKH’nun ilk deðerlendirmesini oluþturmaktadýr. COVID-19 hastalarýnda yüksek hipotansiyon, defans veya rebound oranlarý ve hemoglobin seviyelerindeki düþüþler nedeniyle klinik durum ciddidir. Bu, RKH’nun klinik yönetimini daha da zorlaþtýrarak daha uzun hastanede yatýþla sonuçlanýr. Bu zorluklara raðmen, COVID-19 enfeksiyonu morbidite veya mortaliteyi artýrmaz.

AMAÇ: Bu çalýþmada, hekim gözlemine (POB) veya protokole baðlý (PB) weaning protokolünün total antioksidan kapasite (TAC) ve total oksidatif stres (TOS) düzeyleri ve weaning baþarý düzeyleri üzerindeki etkilerini karþýlaþtýrmayý amaçladýk.
GEREÇ VE YÖNTEM: Çalýþmamýz Ocak 2015–Ocak 2018 tarihleri arasýnda hastanemiz yoðun bakým ünitesinde acil servisten baþvuran hastalar üzerinde yapýldý. Spontan solunum denemesi sýrasýnda, belirtilen kriterlerden biri geliþtiðinde, SBT sonlandýrýldý ve önceki mekanik ventilatör parametrelerine dönüldü. Hastalarýn ertesi sabah tekrar SBT’ye alýnmasý planlandý. Spontan solunum denemesi baþarýlý olursa ekstübasyona karar verildi. Doktor gözlemine dayalý ekstübasyon kararý, hastanýn bilinç durumu ve günlük vizit sýrasýnda yeterli göðüs ekspansiyonu durumuna göre verildi. BULGULAR: POB grubu hastalarda ekstübasyon öncesi ve sonrasý TAK ortalama deðerindeki düþüþ anlamlý bulundu (p=0.001). PB grubu hastalarda ekstübasyon öncesi ve sonrasý TAK ortalama deðerindeki azalma anlamlý bulundu (p=0.03).
TARTIÞMA: Çalýþmamýzda PB grubunda TAK deðerleri POB grubuna göre daha yüksek bulundu ve ayrýca yeniden entübasyon oraný daha düþük bulundu. Bir PB olarak weaning yönetiminin TAC ve TOS arasýndaki dengeyi korumaya ve yeniden entübasyon oranýný düþürmeye katkýda bulunabileceðini düþünüyoruz.

AMAÇ: Nötrofil-lenfosit oraný (NLR) ve C-reaktif protein albümin oraný (CAR) enflamatuvar yanýtýn basit ve nesnel bir belirtecidir. Ancak, bu iki belirteç travmatik beyin hasarýnda birlikte çalýþýlmamýþtýr. Bu yüzden çalýþmada TBH’li hastalarda NLR ve CAR’nin hastane içi mortaliteyi öngörmede hangisinin daha iyi bir biyobelirteç olduðu çalýþýldý.
GEREÇ VE YÖNTEM: Çalýþmaya Ocak 2016 ile Aralýk 2021 yýllarý arasýnda hastaneye kabul edilen ardýþýk 257 hasta dahil edildi. Tüm travmatik beyin hasarlý 18 yaþ üstü hastalarýn dosyalarý geriye dönük olarak incelendi. Hastanede kaldýklarý süre içindeki verileri kaydedildi. Klinik özellikleri glaskow koma skorlarý (GKS) kaydedildi. Bilgisayarlý beyin tomografisi (BBT) ile tanýlarý sýnýflandýrýldý. Hastalarýn ilk 12–24 saat arasýndaki rutin kan incelemeleri kaydedildi. Hastanede kaldýklarý sürece ölenlerle ölmeyenlerin laboratuvar sonuçlarý karþýlaþtýrýlarak analiz edildi.
BULGULAR: Mann-Whitney U testine göre hastanede kaldýklarý sürede ölen hastalarda ortanca CRP, CAR, NLR, WBC, monosit, nötrofil, RDW-CV, RDW-SD ve trombosit deðerleri anlamlý derecede yüksek, ortanca albümin ve RBC deðerleri ölmeyen hastalara göre anlamlý olarak daha düþüktü. Student t-testi, ölen hastalarda ortalama hemoglobinin ölmeyen hastalara göre anlamlý derecede düþük olduðunu gösterdi. Tek deðiþkenli lojistik regresyon modelinde yaþ, albümin, CRP, CAR, NLR, WBC, monosit, nötrofil, RBC, RDW-CV, RDW-SD ve hemoglobin mortaliteyi öngören faktörlerdi. Bununla birlikte, çok deðiþkenli lojistik regresyon modelinde yalnýzca yaþ, albümin, CAR ve WBC’nin mortaliteyi öngören faktörler olduðu bulundu. Eðri altýnda kalan alanlar; CAR 0.891 (%95 GA, 0.847–0.935), WBC 0.759 (%95GA, 0.696–0.823) ve NLR 0.671 (%95 GA, 0.598–0.744).
TARTIÞMA: Bu çalýþma, TBH’de hastane içi mortaliteyi ön görmede CAR’nin NLR ye göre daha iyi prognostik deðere sahip olduðunu göstermiþtir.

AMAÇ: Anevrizmal subaraknoid kanamasý olan hastalarýn ikinci basamak hastanelerden, üçüncü basamak hastanelere sevk edilmesi sýrasýnda ortaya çýkan; Glaskow Koma Skalasý skoru (GKS), Fisher evrelemesi ve World Federation of Neurological Surgeons (WFNS) derecesi deðiþiklikleri araþtýrmak.
GEREÇ VE YÖNTEM: Bu geriye dönük çalýþmaya, 1 Aralýk 2016 ile 1 Aralýk 2019 tarihleri arasýnda ikinci basamak hastanelerden, üçüncü basamak olan merkezlerimize kara ambulansý ile nakledilen ve anevrizmal subaraknoid kanamasý olan 75 hasta alýndý. Her iki hastanede, GKS skoru, Fisher evrelemesi ve WFNS derecesi, hasta demografileri, nakil süresi ve mesafesi ile ilgili veriler analiz edildi.
BULGULAR: Kadýn/erkek oraný 46: 29 ve ortanca hasta yaþý 55 yýldý. Median taþýma süresi üç saat ve yapýlan mesafe 161 kilometre idi. Taþýma sýrasýnda GKS anlamlý olarak azaldý (p=0.004), Fisher ve WFNS skorlarý anlamlý olarak arttý (sýrasýyla, p=0.003 ve p=0.003). Nakil sýrasýnda GKS veya Fisher evreleme sistemi deðil ama WFNS deðerlendirme derecesi, entübe olan ve olmayan hastalar arasýnda anlamlý derecede farklýydý (p=0.036). TARTIÞMA: Anevrizmal subaraknoid kanamasý olan hastalarýn ikinci basamak hastanelerden, üçüncü basamak hastanelere sevk edilmesi sýrasýnda ortaya çýkan; GKS, Fisher evrelemesi ve WFNS derecesinde önemli deðiþiklikler meydana geldiði tespit edildi. Parametrelerdeki bu deðiþiklikler, hastalarýn gelecekteki prognozlarýný etkileyebilir ve deðiþtirebilir.

AMAÇ: Avlanma, avlanacak canlýnýn özelliðine göre çeþitli silah veya aletlerin profesyonel þekilde kullanýlmasýný gerektirir. Avlanma esnasýnda farklý sebeplerle (ateþli silah yaralanmasý, yüksekten düþme, vahþi hayvan saldýrýsý veya doðal vb.) ölümler meydana gelebilir. Bu olgularýn adli olgu bildirimi ilk müdahaleyi yapan hekim tarafýndan yapýlmalýdýr. Giriþ ve çýkýþ yaralarýnýn tespiti, týbbi tedavi öncesi yaralarýn fotoðrafýnýn çekilmesi, radyolojik görüntülemede yabancý cisimlerin þekil ve büyüklüklerinin net olarak belirlenmesi ateþli silahýn cinsi, atýþ sayýsý ve atýþ mesafesinin saptanmasýnda faydalý olacaktýr.
GEREÇ VE YÖNTEM: Adli Týp Kurumu Trabzon Grup Baþkanlýðý’nda 2007–2016 yýllarý arasýnda otopsileri yapýlmýþ olgular geriye dönük olarak incelendi. Av faaliyetleri sýrasýnda ölen 26 (%4.1) olgu deðerlendirmeye alýndý. Tüm olgulara toksikolojik inceleme yapýlmýþtýr. Olay yeri inceleme tutanaklarý, avcýlýk malzemeleri, yara özellikleri ve ölüm nedenleri incelendi.
BULGULAR: Olgularýn tamamý erkek (%92.3; n=24), ortalama yaþ 42.5 yýl (14–81; SD: ±17.4) idi. Olaylarýn %42.3’ünün kýþýn, %80.8’inin (n=21) gündüz saatlerinde, %69.2’sinin tarla gibi açýk alanlarda ve %26.9’unun ormanlýk alanda meydana geldiði saptandý. Ölümlerin %88.5’inin av tüfeði saçma tanesi/þevrotin (iri saçma) yaralarý, %7.7’sinin (n=2) uçurumdan düþme ve %3.8’inin yaban domuzu saldýrýsý (vasküler yaralanma) nedeniyle olduðu belirlendi. Atýþlarýn %57.7’sinin uzak, %19.2’sinin yakýn ve %11.5’inin bitiþik atýþ mesafesinden yapýldýðý belirlendi. Faillerin %73.9’u baþka bir avcý iken %26.1’inde ölen kiþinin kendisi olduðu tespit edildi. Yaralanmalarýn %42.3’ü göðüs ve %38.4’ünün baþ-boyun bölgesinde meydana geldiði belirlendi. Olgularýn ¾’ünde görgü tanýðý olmasýna raðmen olgularýn %96.2’sine ilk yardým yapýlmadýðý belirlendi. Sadece üç olguda (%11.5) etil alkol tespit edildi.
TARTIÞMA: Avcýlýk ve týbbi ilk yardým eðitimlerinin benzer olaylarý azaltabileceði düþünülmektedir. Gerekli denetim mekanizmalarýnýn çalýþmasý önemlidir. Ýlave olarak, adli týp uzmanlarýnýn yargýlama sonuçlarýna ulaþabilmesinin benzer olaylarda yeni davranýþ tarzlarýnýn geliþtirilmesi açýsýndan faydalý olacaðý düþünülmektedir.

AMAÇ: Pediatik kýrýklarýn epidemiyolojisi, çok faktörlü bir þekilde, zamanla deðiþim göstermektedir. Bu çalýþmanýn amacý, mevcut AO/OTA kýrýk sýnýflamasýna göre, yol güvenliði için mevcut on yýllýk eylem planý kapsamýnda pediatrik kýrýklarýn son beþ yýllýk epidemiyolojik analizini ortaya koymaktýr. GEREÇ VE YÖNTEM: Bu geriye dönük, epidemiyolojik tanýmlayýcý çalýþmaya birinci düzey bir travma merkezinde ortopedi ve travmatoloji ile iliþkili en az bir kýrýk tanýsý almýþ 3261 pediatrik hasta alýndý. Hastalar yaþlarýna gore; <2, 2–5.9, 6–9.9 ve 10–17.9 olmak üzere dört yaþ grubunda incelendi. Kýrýklar AO/OTA kýrýk sýnýflamasýna göre deðerlendirildi.
BULGULAR: Üç bin iki yüz altmýþ bir hastada 3396 kýrýk vardý. Hastalarýn ortalama yaþý 9.8±4.6 (1–17) idi. Yaþ gruplarýna göre kýrýk sayýlarý sýrasýyla 28 (%0.008), 735 (%22.53), 863 (%26.47) ve 1635 (%50.99) idi. AO/OTA kýrýk sýnýflamasýna göre en sýk görülen üç kýrýk; 23 (radius/ulna distal %22.9), 13 (humerus distal, %13.3) ve yedi (el/karpal, %12) idi. Hastalarýn %68.8’i ameliyatsýz ve %31.2’si ameliyatla tedavi edildi. Toplam ölüm oraný %0.1 idi.
TARTIÞMA: Bildiðimiz kadarýyla bu çalýþma, beþ yýllýk bir dönem boyunca AO/OTA sýnýflandýrmasýna göre pediatrik kýrýklarý analiz eden ilk çalýþmadýr. Geleceðe yönelik olarak, majör travmalarýn önlenmesi için sürdürülebilir bir eylem planý oluþturmak amacýyla daha fazla çok merkezli epidemiyolojik çalýþma yapýlmasý gerekmektedir.

AMAÇ: Bu çalýþmanýn amacý, açýk redüksiyon ve internal fiksasyon yapýlan skapula kýrýklý hastalarda cerrahi tekniði tanýmlamak ve fonksiyonel sonuçlarý deðerlendirmekti.
GEREÇ VE YÖNTEM: Bu çalýþmada, Mart 2014 Eylül 2019 tarihleri arasýnda üç farklý merkezde, Ideberg tip dört ve beþ skapula kýrýklý, Judet yaklaþýmýyla ameliyat edilen 10 hasta geriye dönük deðerlendirildi. En az iki yýllýk takiplerin sonucunda, tüm hastalarýn DASH ve Constant skorlarý deðerlendirildi.
BULGULAR: Hastalarýn üçünde sol ve yedisinde sað tarafta kýrýk bulunmaktaydý ve ortalama yaþlarý 35.1±9.75’idi. Ortalama Constant ve DASH skorlarý sýrasýyla 87.9±13.68 ve 5.57±5.21’idi. Ýki hastada, yaklaþýk supraglenoid çentikten 2 cm’lik mesafede, supraskapular sinirde travmatik tam kat yaralanma tespit edildi ve epinöral teknikle tamir edildi. Ýki yýllýk takipler sonucunda hastalarda infraspinatus kas atrofisi geliþti.
TARTIÞMA: Sonuç olarak, bu çalýþma glenoid eklem yüzüne uzanan deplase skapula kýrýklý hastalarýn cerrahi tedavisinde Judet yaklaþýmýnýn tatminkar sonuçlarýyla güvenli bir tercih olduðunu desteklemektedir. Ek olarak, iki hastada rastlanan ve cerrahi sýrasýnda tamiri yapýlan travmatik supraskapular sinir hasarýnýn daha kýsýtlý veya modifiye yaklaþýmlarla taný konmasýnýn zor olacaðý kanaatindeyiz.

AMAÇ: Çalýþmadaki amacýmýz Tibia AO Type 42A kýrýklarda konvansiyonel kilitli intramedüller çiviler ile talon kilitlemeli intramedüllerin klinik ve radyolojik sonuçlarýný kýyaslamaktýr.
GEREÇ VE YÖNTEM: AO Type 42 A kýrýðý olan 93 hasta geriye dönük olarak incelendi. Hastalar konvasiyonel intramedüller çivi yapýlanlar (Grup 1) ve talonlu distal kilitleme yapýlanlar (Grup 2) olarak ikiye ayrýlmýþlardýr. Hastalar yaþ, cinsiyet, yaralanma mekanizmasý, takip süresi, kaynama zamaný, sigara içiciliði, açýk kýrýk varlýðý, eþlik eden fibula kýrýðý varlýðý, malunion, nounion geliþmesi ve operasyon sýrasýnda çekilen skopi sayýlarý açýsýndan istatistiki olarak karþýlaþtýrýldý. Hastalar American Orthopaedic Foot and Ankle Society and Tegner Lysholm skorlarý hesaplanarak klinik skorlar açýsýndan da kýyaslandý.
BULGULAR: Çalýþmaya 68 erkek ve 35 kadýn olmak üzere 93 hasta alýndý. Grup 1 35 (%71.4) erkek, 14 (%28.6) kadýn olmak üzere 49 hasta ve grup 2 33 (%75) erkek, 11 (%25) kadýn olmak üzere 44 hastadan oluþmaktaydý. Her iki grup arasýnda yaþ, cinsiyet, yaralanma mekanizmasý takip süreleri, sigara içiciliði, eþlik eden fibula kýrýðý, malunion varlýðý, açýk kýrýk varlýðý açýsýndan anlamlý fark saptanmamýþtýr (p>.05). Her iki grup arasýnda kaynama zamaný, nonunion ve skopi sayýlarý açýsýndan anlamlý fark olduðu görüldü (p<.05). American Orthopaedic Foot and Ankle Society and Tegner Lysholm skoru açýsýndan her iki grup arasýnda istatistiki olarak anlamlý fark bulunamadý (p=0.786 and p=0.764).
TARTIÞMA: Talonlu intramedüller çiviler radyasyon maruziyetini azaltmaktadýr fakat kilitli konvansiyonel intramedüller çivilerde nonunion oranlarý daha düþüktür ve kaynama daha erken saðlanmaktadýr.

AMAÇ: Bu çalýþmanýn amacý, eklem içi kalkaneus kýrýðýnda cerrahi tedavinin plantar yük daðýlýmý restorasyonuna ve klinik sonuçlara etkisini konservatif tedavi ile kýyaslayarak belirlemektir.
GEREÇ VE YÖNTEM: Tek taraflý eklem içi kalkaneus kýrýðý nedeniyle cerrahi müdahale yapýlmýþ 32 hasta (Grup 1) ve konservatif tedavi edilmiþ 28 hasta (Grup 2) çalýþmaya alýndý. Detaylý statik pedobarografi deðerlendirmesi tüm hastalara uygulandý. Plantar yük daðýlýmý ölçümü; ön ayak maksimum ve ortalama basýnç daðýlýmý, arka ayak maksimum ve ortalama basýnç daðýlýmý ve mediolateral yönde topuk bölgesi basýnç daðýlýmlarý deðerlendirilerek yapýldý. Klinik sonuçlar Amerikan Ortopedik ayak ve ayak bileði derneði (AOFAS) skoru ve görsel analog skala (VAS) ile deðerlendirildi. BULGULAR: Ortalama kontakt alaný kýrýk olan ve saðlam taraflar arasýnda Grup 1’de farklýlýk göstermedi fakat grup 2’de her iki taraf arasýnda anlamlý farklý idi (p=0.009). Yaralanmanýn olduðu tarafta ortalama kontakt alaný (p=0.023) ve ön ayak basýnçlarý (p=0.001) grup 1’e kýyasla grup 2’de daha yüksek idi. Grup 2’deki hastalarda kýrýk taraf arka ayak basýncý saðlam tarafa (p<0.001) ve Grup 1’deki hastalarýn kýrýk tarafýna (p>0.001) göre anlamlý olarak düþük idi. Grup 2’de anlamlý olarak plantar yükte anterolaterale kayma saptandý (p<0.001). Grup 1 ortalama VAS ve AOFAS skorlarý grup 2’ye göre anlamlý olarak yüksek saptandý (p<0.001).
TARTIÞMA: Orta dönem sonuçlarda daha iyi plantar yük daðýlýmý ve klinik skorlar elde edildiðinden eklem içi kalkaneus kýrýklarý tedavisinde konservatif tedavi yerine cerrahi müdahale tercih edilebilir.

Jejuno-ileal divertiküllerde, duodenal divertiküllere kýyasla, genel komplikasyon geliþme riski dört kat, perforasyon riski 18 kat daha fazladýr. Asemptomatik olgularda rezeksiyon yapýlmazken, yaþamý tehdit eden komplikasyonlarda cerrahi müdahale gerekebilir. Bu olgu raporunda, uzun süredir var olan geçici semptomlarla baþvuran, çok sayýda dev jejunal divertikülü olan 69 yaþýnda bir erkek hasta sunuldu. Hastanýn 15 yýl önce geçirilmiþ apendektomi öyküsü mevcuttu. Son acil servis baþvurusunda çekilen kontrastlý batýn bilgisayarlý tomogafisinde, çok sayýda dev divertiküllü jejunum segmenti saptanmýþtý ve sonrasýnda açýk laparotomi ile eksize edilerek tedavi uygulanmýþtý. Hastanýn takiplerinde þikayetlerinin tekrarlamadýðý ve kilo almaya baþladýðý görüldü. Acil servise uzun süredir var olan karýn aðrýsý, kilo kaybý, þiþkinlik þikayetleri ile baþvuran ve özellikle batýn operasyonu geçmiþi bulunan hastalarda taný konulamadýðý zaman ayýrýcý tanýda jejunum kaynaklý divertiküllerin akýlda bulundurulmasýný öneriyoruz.

Dieulafoy lezyonu, erozyon veya ülserasyon olmaksýzýn, yüzeyel mukozada kanama odaklarý olarak endoskopide görüntülenen, dilate submukozal arter yapýlardýr. Dieulafoy lezyonlarý, akut varis dýþý üst gastrointestinal kanama vakalarýnýn %1–%5.8’ini oluþturur. Huzurevinde kalan Alzheimer hastalýðý ve koroner arter hastalýðý olduðu bilinen 72 yaþýnda erkek hasta, acil servisimize kötü kokulu, cývýk kývamlý ve katran renginde dýþký ile baþvurdu. Özofagogastroduodenoskopide, distal özofagusta Z çizgisinin hemen proksimalinde 3 mm’lik bir Dieulafoy lezyonu izlendi ve çevreleyen ülser görünümü olmaksýzýn taze bir kan pýhtýsý görüldü. Bu lezyona iki endoskopik hemoklip uygulandý. Hasta iþlem sonrasýnda iki gün yoðun bakým ünitesinde izlendi ve daha sonra serviste tedavi ve takibe alýndý. Yatýþýnýn sekizinci gününde hematokezya geliþti. Yapýlan rektosigmoidoskopide dentat hattýn hemen proksimalinde yer alan iki adet 3 ve 4 mm boyutlu Dieulafoy lezyonu saptandý. Bu lezyonlara, iki endoskopik bant ligasyonu uygulanarak baþarýyla tedavi edildi. Dieulafoy lezyonlarý çok nadir de olsa eþzamanlý olarak ortaya çýkabilir ve daha fazla kanamayý önlemek için birden fazla lezyonun dikkatli bir þekilde araþtýrýlmasý gerekir.

Pnömoperitoneum periton boþluðunda serbest hava bulunmasýdýr. Gastrointestinal sistem perforasyonunun bir bulgusudur. Ancak perforasyon olmadanda gözlenir. Bu durum spontan pneumoperitonium olarak adlandýrýlýr. Elli yedi yaþýnda solunum yetersizliði nedeniyle entübe edilerek mekanik ventilasyona baþlanan kadýn hastamýzda massif spontan pnömoperitoneum ve buna baðlý abdominal kompartman sendromu geliþti. Hastaya peritoneal lavajla hem dekompresyon yapýldý hemde taný desteklendi. Spontan pneömoperitoneumda farkýndalýðýn az olmasý nedeniyle çoðu cerrah refleks bir yanýt olarak laparatomi uygulamaktadýrlar. Ancak laparatominin yeri yoktur. Spontan pneumoperitonium ve abdominal kompartman sendromu birlikteliði ise son derece nadirdir. Bu yazýda amacýmýz, spontan pnömoperitoneumun farkýndalýðýný artýrmak ve gereksiz laparatomilerin önlenmesine katkýda bulunmaktýr.