Amaç: Kranioplasti, kraniektomi sonrasý oluþan defektin çeþitli materyaller ile kapatýlmasý iþlemidir. Bu iþlemin kraniektomi sonrasý fibröz skarýn oluþturduðu yapýþýklýklar nedeniyle bazý komplikasyonlarý vardýr. Bu komplikasyonlar arasýnda dura hasarý sonucu BOS fistülü ve parankim hasarý sonucu, kontüzyo ve serebral hematom yer almaktadýr. Dichroa febrifuga'dan elde edilen düþük molekül aðýrlýklý bir molekül olan halofuginon, tip 1 kolajen sentezini ve TGF-β sinyal yolunu inhibe ederek antifibrotik ve anti-inflamatuar özellikler göstermiþtir. Bu çalýþmanýn amacý, halofuginonun kraniyektomi sonrasý fibrotik doku oluþumu üzerindeki etkilerini bir sýçan modelinde araþtýrmaktýr.
Greç ve Yöntem: 20 erkek Wistar sýçana bilateral frontoparietal kraniektomi uygulandý ve iki gruba ayrýldý: serum fizyolojik ile tedavi edilen kontrol grubu ve ameliyat sonrasý bir hafta boyunca oral halofuginon (1 mg/kg/gün) alan halofuginon grubu. 30 gün sonra, dura mater kalýnlýðý, epidural fibrozis, araknoid tutulumu ve kemik rejenerasyonunu deðerlendirmek için histopatolojik ve ultrastrüktürel analizler yapýldý.
Bulgular: Sonuçlar halofuginonun dura mater kalýnlýðýný (19.3 ± 6.51 μm'ye karþý kontrollerde 51.29 ± 14.3 μm, p < 0.05) ve epidural fibrozis derecelerini önemli ölçüde azalttýðýný ve halofuginon grubunda daha az araknoid yapýþýklýk gözlendiðini gösterdi (p < 0.05). Elektron mikroskobu, halofuginon ile tedavi edilen sýçanlarda daha az aktif fibroblast ve daha ince, daðýnýk kolajen lifleri ortaya çýkardý, bu da fibroblast aktivitesinin ve kolajen üretiminin inhibisyonunu düþündürdü. Gruplar arasýnda kemik rejenerasyonunda anlamlý bir fark gözlenmedi.
Sonuç: Bu bulgular, halofuginonun kraniyektomi bölgelerinde fibrotik doku oluþumunu, potansiyel olarak kolajen sentezini ve enflamatuar yanýtlarý baskýlayarak etkili bir þekilde azalttýðýný göstermektedir. Ameliyat sonrasý fibrozisi önlemede klinik uygulamalarýný araþtýrmak için daha fazla çalýþma yapýlmasý gerekmektedir.

AMAÇ: Pediatrik femur boyun kýrýklarý (PFNK) nadirdir ancak femur baþýnýn hassas vaskülaritesi nedeniyle yüksek komplikasyon oranlarý ile iliþkilidir. Kanüllü vida fiksasyonu (KVF) en sýk kullanýlan cerrahi yöntemlerdendir, ancak optimal tedavi stratejileri halen tartýþmalýdýr. Bu çalýþmanýn amacý, KVF ile tedavi edilen PFNK’lerin radyolojik ve fonksiyonel sonuçlarýný deðerlendirmek ve postoperatif komplikasyon öngördürücü faktörlerini belirlemektir.
GEREÇ VE YÖNTEM: Haziran 2020-Aralýk 2024 arasýnda KVF ile tedavi edilen 28 hasta (ortalama yaþ 12.4; daðýlým 5-18) retrospektif olarak incelendi. Kýrýklar Delbet–Colonna ve Garden sýnýflamalarý ile deðerlendirildi. Redüksiyon kalitesi radyografik olarak incelendi, fonksiyonel sonuçlar Harris Kalça Skoru (HHS) ile ölçüldü. Ýstatistiksel analizlerde tek ve çok deðiþkenli lojistik regresyon kullanýldý.
BULGULAR: Radyografik kaynama %92.9 oranýnda saðlandý. Genel komplikasyon oraný %42.9 idi: coxa vara (%17.8), avasküler nekroz (AVN, %14.3), prematür epifiz kapanmasý (PEK, %10.7) ve kaynamama (%7.1). AVN (ortalama HHS 72.5) ve kaynamama (70.0) en düþük fonksiyonel skorlarla iliþkiliydi; coxa vara (82.0) ve PEK (85.0) ise göreceli olarak iyi sonuçlar gösterdi. Komplikasyonsuz hastalarda en iyi sonuçlar elde edildi (ortalama HHS 88.5). Çok deðiþkenli analizde yüksek Garden sýnýflamasý (OR 4.1; p=0.038) ve anatomik olmayan redüksiyon (OR 3.75; p=0.046) baðýmsýz risk faktörleri olarak belirlendi. PEK, implant çýkarýmý ile anlamlý þekilde iliþkili bulundu (p=0.003). Küçük örneklem sayýsýna raðmen, HHS'ye dayalý bir post-hoc güç analizi, büyük etkileri tespit etmek için yaklaþýk %85'lik bir güç olduðunu gösterdi.
SONUÇ: PFNK, cerrahi tedaviye raðmen yüksek komplikasyon oranlarý ile zorlayýcý bir pediatrik yaralanma olmaya devam etmektedir. Özellikle AVN ve coxa vara’yý azaltmak için anatomik redüksiyon kritik öneme sahiptir. PEK geliþen hastalarda implant çýkarýmý gerektirebilmesi ve kalça deformitesi veya bacak boyu eþitsizliði geliþebilmesi riski nedeniyle yakýn takip önerilir. Bu nadir ancak klinik açýdan önemli kýrýk tipinde cerrahi stratejilerin netleþtirilmesi için daha geniþ, prospektif çalýþmalar gereklidir.

AMAÇ: Metakarp kýrýðý bulunan profesyonel futbolcularda kapalý redüksiyon ve çapraz retrograd intramedüller Kirschner teli (K-teli) tespiti yönteminin klinik sonuçlarýný deðerlendirmek; özellikle spora dönüþ süresi ve komplikasyon oranlarýna odaklanmak.
GEREÇ VE YÖNTEM: Metakarp kýrýðý olan toplam 27 elit profesyonel futbolcu, kapalý redüksiyon ve çapraz retrograd K-teli tespiti yöntemiyle tedavi edildi. Tüm cerrahiler ayný ortopedi cerrahý tarafýndan gerçekleþtirildi. Ameliyat sonrasý rehabilitasyon süreci, standart bir protokol ve tek bir el terapisti tarafýndan tasarlanan kiþiye özel atelleri içeriyordu. Klinik ve fonksiyonel sonuçlar; eklem hareket açýklýðý (ROM), kavrama kuvveti, Aðrý için Görsel Analog Skala (VAS), Kol, Omuz ve El Engellilik Anketi (DASH) skorlarý, antrenmana ve müsabakaya dönüþ süresi ile radyografik kaynama açýsýndan deðerlendirildi.
BULGULAR: Çalýþmaya katýlan grubun ortalama yaþý 24’tü. En sýk etkilenen bölge beþinci metakarptý ve saha üzerinde düþme en yaygýn yaralanma mekanizmasýydý. Antrenmana ortalama dönüþ süresi 3.16 hafta, müsabakaya dönüþ 4.12 hafta ve radyografik kaynama 4.88 hafta olarak belirlendi. Ortalama DASH skoru 67.5’ten 12.8’e, VAS skoru 5.78’den 0.75’e, MCP eklem hareket açýklýðý 66.75°’den 89.25°’ye ve kavrama kuvveti %44.87’den %95.55’e yükseldi.
SONUÇ: Kiþiselleþtirilmiþ ameliyat sonrasý bakým ile uygulanan kapalý redüksiyon ve çapraz retrograd K-teli tespiti, elit futbolcularda güvenli, etkili ve minimal invaziv bir yöntem olup, mükemmel fonksiyonel sonuçlarla erken spora dönüþü saðlamaktadýr.

AMAÇ: Ön çapraz bað (ACL) yaralanmalarý, özellikle atletik spor yaralanmalarý arasýnda yaygýndýr. Çoðu klinisyen, taný amacýyla ve tedavi deðerlendirmesi için manyetik rezonans görüntüleme (MRG) kullanýr; ancak maliyet ve eriþilebilirlik açýsýndan zorluklar çýkarabilir. Ultrason (USG) rehberliði daha eriþilebilir olsa da, ACL yaralanmasýný tek baþýna teþhis etmek için yetersizdir. Bu nedenle, çalýþmamýz, tendon problemlerini incelemek için yeni bir yöntem olan sonoelastografinin, ön çapraz bað yaralanmalarý üzerindeki etkinliðini test etmeyi amaçladý.
GEREÇ VE YÖNTEM: Bu çalýþma, belirlenen dahil etme kriterlerini karþýlayan 45 hastadan oluþan bir kohortu kapsadý. Hastalarý, 2017 ile 2020 yýllarý arasýnda ortopedi ve travmatoloji kliniðinde anatomik ACL onarýmý geçiren 105 bireyden oluþan bir kohorttan seçtik. Klinik muayene sonuçlarý ve ACL rekonstrüksiyonu yapýlan hastalarda ACL'nin stabilitesi ve kalitesi, manyetik rezonans görüntüleme (MRG) ve stres eko gevþekliði (SEL) test sonuçlarýyla karþýlaþtýrýldý.
BULGULAR: Çalýþma, ortalama yaþý 30.7±1.4 yýl olan 40 bireyden oluþuyordu. Hastalarýn Lysholm puanlarý, ameliyat sonrasý önemli bir iyileþme gösterdi ve ortalama olarak ameliyat öncesi 2.2±0.9'dan ameliyat sonrasý 6.1±1.6'ya yükseldi. Lachman, anterior drawer ve pivot-shift testleri, preoperatif deðerlere göre iyileþmeler gösterdi. Tek bacak zýplama testinde, etkilenmeyen tarafa göre önemli bir fark gözlemlenmedi. SEL bulgularý, saðlýklý ACL örneklerinin %15,6'sýnýn tip 2a, %68.9'unun tip 2b ve %15.6'sýnýn tip 3a olarak kategorize edildiðini gösterdi. Rekonstrükte ACL kohortunda, %17.8'i tip 2a, %62.2'si tip 2b ve %20'si tip 3a olarak kategorize edildi. Saðlýklý ACL ile rekonstrükte ACL arasýnda önemli bir istatistiksel fark tespit edilmedi. Hiçbir hastada tip 3b veya tip 4 vakasý tespit edilmedi.
SONUÇ: Yýrtýlmýþ bir ACL tespit etmek ve bað rekonstrüksiyonu yapýldýktan sonra stabilitesini ve durumunu kontrol etmek için SEL kullandýk. SEL veya stres sonoelastografi kullanarak greftin canlýlýðýný izliyoruz ve ACL yaralanmalarýnýn ilerlemesini deðerlendiriyoruz. Ayrýca, onarýlan baðýn normal bir baða benzer iþlevsel bir yapýya sahip olup olmadýðýný deðerlendirmede de faydalýdýr. Bunlarýn yanýnda, eriþilebilirliði, maliyet etkinliði, tekrarlanabilirliði ve hasta tercihini göz önünde bulundurulduðunda, MRG'ye göre daha avantajlý bir alternatif sunabilir.

AMAÇ: Bu çalýþmanýn amacý, obstetrik ve non-obstetrik anal sfinkter yaralanmalarý nedeniyle cerrahi onarým uygulanan hastalarda Jorge Wexner skoru temelinde uzun dönem kontinens sonuçlarýný karþýlaþtýrmaktýr. Ayrýca, tam kontinens saðlanmasý ile kalýcý fekal inkontinans arasýnda iliþkili olabilecek öngörücü faktörler analiz edilmiþtir.
GEREÇ VE YÖNTEM: Bu retrospektif analizde, 2016–2019 yýllarý arasýnda Erciyes Üniversitesi Týp Fakültesi’nde anal sfinkter yaralanmasý nedeniyle cerrahi tedavi uygulanan ve en az beþ yýllýk takip süresi olan 13 hasta deðerlendirilmiþtir. Hastalar obstetrik (n=8) ve obstetrik dýþý (n=5) olmak üzere iki gruba ayrýlmýþtýr. Fonksiyonel sonuçlar, ameliyat sonrasý 6. ay, 1. yýl ve 5. yýlda Jorge Wexner skoru ile deðerlendirilmiþtir. Sürekli deðiþkenler Mann–Whitney U testi ile, kategorik deðiþkenler Fisher exact testi ile, zamana baðlý deðiþiklikler Friedman testi ile analiz edilmiþtir. Tam kontinens saðlanmasýný öngören olasý faktörler ise ikili lojistik regresyon analizi ile deðerlendirilmiþtir.
BULGULAR: Obstetrik dýþý grupta ortalama yaþ anlamlý olarak daha yüksek (p=0.045) ve hastanede yatýþ süresi daha uzundu (p=0.006). Perineal muayenede, obstetrik dýþý olgularda daha fazla doku kaybý ve kontaminasyon saptanmýþ olup genellikle fekal diversiyon gereksinimi doðmuþtur. Buna karþýlýk, obstetrik yaralanmalar genellikle daha temiz ve lineer yapýda izlenmiþtir. Tüm zaman noktalarýnda obstetrik dýþý grupta Wexner skorlarý daha yüksek olmakla birlikte, gruplar arasý farklar istatistiksel olarak anlamlý bulunmamýþtýr. Obstetrik dýþý grupta Wexner skorlarý zaman içinde anlamlý deðiþkenlik göstermiþtir (p=0.014), ancak obstetrik grupta bu deðiþim anlamlý deðildir (p=0.257). Hiçbir bireysel deðiþken, tam kontinens saðlanmasý ile istatistiksel olarak anlamlý iliþki göstermemiþtir. Lojistik regresyon modeli genel olarak anlamlý bulunmuþ (p=0.027), ancak baðýmsýz deðiþkenlerin hiçbiri anlamlý düzeye ulaþmamýþtýr.
SONUÇ: Obstetrik yaralanmalara kýyasla, obstetrik dýþý anal sfinkter yaralanmalarý daha uzun iyileþme süreci ve daha uzun hastanede yatýþ süresi ile karakterizedir. Bu bulgular, obstetrik dýþý olgularýn daha karmaþýk bir klinik seyir izlediðini düþündürmektedir.

AMAÇ: Bu çalýþmanýn amacý, hemiartroplasti (HA) ile tedavi edilen femoral boyun kýrýklarýnýn tedavisinde standart kalça cerrahisi aletleri ile uygu-lanan minimal invaziv direkt lateral yaklaþýmýn, çalýþmada konvansiyonel grup (CG) olarak adlandýrýlan standart Hardinge direkt lateral yaklaþýma kýyasla operasyon süresi, erken postoperatif aðrý, postoperatif kan kaybý ve hastanede kalýþ süresi üzerindeki etkilerini araþtýrmaktýr.
GEREÇ VE YÖNTEM: Hastanemizin týbbi kayýtlarýndan klinik verileri retrospektif olarak topladýk. Seçilen hastalarý dahil etme kriterleri; düþük ener-jili travmadan kaynaklanan femoral boyun kýrýðý tanýsý almýþ ve HA cerrahisi ile tedavi edilmiþ olmak. Hastalar cerrahi yaklaþýma göre iki gruba ayrýldý: konvansiyonel grup (CG) ve mini kesi grubu (MG). Yirmi dört hasta MG'yi (vaka grubu) oluþtururken, on sekiz hasta CG'de (kontrol grubu) yer aldý. Ameliyat için ortalama bekleme süresi MG için 3.8 gün ve CG için 3.6 gündür. Ýstatistiksel analizler, gruplar arasýnda postoperatif aðrý skorlarý, hastanede kalýþ süreleri, postoperatif kan infüzyonu, operasyon süresi, hemoglobin ve hematokrit seviyelerindeki farklýlýklarý deðerlendirmek için yürütüldü.
BULGULAR: Çalýþmamýzda vaka ve kontrol gruplarý arasýnda yaþ ve cinsiyet daðýlýmýnda anlamlý bir fark bulunmadý (p>0.05). Mini kesi grubunun ortalama yaþý 83.8 yýl iken, diðer grubun ortalama yaþý 86.9 yýldý. Her iki grupta da kýrýk tipleri eþit olarak Garden tip III ve IV idi. Ancak, birinci ve üçüncü postoperatif günlerdeki görsel analog skala (VAS) skorlarý vaka grubunda CG grubuna göre anlamlý derecede düþüktü (p<0.05). MG' deki hastalar kontrol grubuna kýyasla anlamlý derecede daha az postoperatif kan transfüzyonuna ihtiyaç duydu. Hastanede kalýþ süresi, hemoglobin ve hematokrit seviyeleri hem operasyon öncesi hem de taburculuk sýrasýnda gruplar arasýnda benzerdi.
SONUÇ: Bu çalýþmadan elde edilen veriler, mini kesi tekniðinin femur boynu kýrýklarýnýn tedavisinde etkili ve güvenilir bir yöntem olduðunu göstermektedir. Geleneksel grupla karþýlaþtýrýldýðýnda; femur boyun kýrýklarý için minimal invaziv direkt lateral yaklaþým, standart lateral yaklaþýma kýyasla erken iyileþme döneminde postoperatif aðrýyý önemli ölçüde azaltýr, daha az kan kaybýna, daha iyi kozmetik sonuçlara ve benzer bir hastanede kalýþ süresine yol açar. Daha büyük vaka sayýlarýný içeren ve uzun vadeli postoperatif sonuçlarý deðerlendiren klinik çalýþmalar gereklidir.

AMAÇ: Hemorajik þok, özellikle travmanýn ilk saatlerinde, önlenebilir travma ölümlerinin baþlýca nedenlerinden biridir. Masif transfüzyon gereksinimi olan veya yüksek mortalite riski taþýyan hastalarýn erken dönemde tanýmlanmasý, travma yönetiminin optimize edilmesi açýsýndan kritik öneme sahiptir. Masif transfüzyonun erken öngörülmesi, kan ürünlerinin hazýrlanmasýna zaman kazandýrýr. Ayrýca, mortalite riskinin erken dönemde belirlenmesi, tedavi yaklaþýmýný yönlendirme potansiyeline sahiptir. Bu amaçla birçok travma ve transfüzyon skorlama sistemi geliþtirilmiþ olsa da bu sistemlerin erken dönemdeki karþýlaþtýrmalý öngörü performansý hâlâ net deðildir. Bu çalýþmada, travmadan sonraki ilk 4 saat içinde masif transfüzyon gereksinimi ve hastane içi mortaliteyi öngörmede travma ve transfüzyon skorlama sistemlerinin etkinliði deðerlendirildi.
GEREÇ VE YÖNTEM: 2018-2022 yýllarý arasýnda üçüncü basamak bir saðlýk merkezinin acil servisine travma nedeniyle baþvurup ilk 4 saat içinde en az 1 ünite eritrosit süspansiyonu verilen 117 hasta retrospektif olarak incelendi. Demografik veriler, travma mekanizmalarý, klinik ve laboratuvar bulgularý toplandý. Her hastaya 16 farklý travma ve transfüzyon skorlama sistemi uygulandý. Masif transfüzyon, ilk 4 saat içinde ≥5 ünite kan ürünü verilmesi olarak tanýmlandý. ROC analizi ile her bir skorun öngörü gücü deðerlendirildi ve optimal eþik deðerler Youden Ýndeksi ile belirlendi. BULGULAR: Masif transfüzyonun 23 hastaya uygulandýðý görüldü (%19.7); bu grup içerisinde en yaygýn travma mekanizmasý ateþli silah yaralanmalarýydý. Tüm 16 skorlama sistemi, masif transfüzyon alan ve almayan hastalarý anlamlý þekilde ayýrt etti. Masif transfüzyonu öngörmede en yüksek doðruluk Þok Ýndeksi’ne (AUC=0.911) aitti. Hastane içi mortaliteyi öngörmede, Schreiber Skoru dýþýndaki tüm sistemler anlamlý öngörü kabiliyeti gösterdi. TRISS, mortalite için en yüksek öngörü gücüne sahipti (AUC=0.975). Bazý skorlarýn eþik deðerlerinin kohorta özgü olarak yeniden belirlenmesi gerektiði görüldü.
SONUÇ: Travma hastalarýnda skorlama sistemlerinin erken dönemde uygulanmasý, klinik sonuçlarýn öngörülmesinde deðerli bilgiler saðlar. Ýncelenen sistemler arasýnda, Þok Ýndeksi masif transfüzyonu öngörmede en güvenilir sistem olarak öne çýkarken, TRISS hastane içi mortaliteyi tahmin etmede en baþarýlý sistem olmuþtur. Bu bulgular, travmanýn erken yönetiminde hýzlý ve skora dayalý deðerlendirme yöntemlerinin önemini vurgulamakta ve bu sistemlerin farklý hasta gruplarýnda daha geniþ çaplý çalýþmalarla doðrulanmasý gerektiðini göstermektedir.

Amaç: Depremler, doðal afetlerin en yýkýcý türü olarak kabul edilir. Türkiye, fay hatlarý üzerinde bulunduðundan tarihinde birçok felaket deprem yaþamýþtýr. Ülkenin güneydoðu kesiminde 6 Þubat'ta meydana gelen þiddetli deprem, on bir þehri etkileyerek büyük zarara yol açmýþtýr. Bu çalýþmanýn amacý, baþlangýçta amputasyon önerilen ancak bu iþlemi reddeden belirli bir hasta grubunun tedavi yönetimini deðerlendirmektir, bu hastalar rekonstrüksiyon amacýyla kliniðimize yönlendirilmiþtir.
Gereç ve Yöntem: Bu tek merkezli retrospektif analiz, mikrocerrahi gerektirmeyen durumlar dýþlanarak 15 hasta (8 kadýn, 7 erkek) ve 17 flep içermektedir. Hastalarýn enkaz altýnda geçirdikleri süre, debridman cerrahileri, flep cerrahileri, anastomoz detaylarý, laboratuvar deðerleri, anjiyografi, yeniden operasyonlar, yara kapanma süreleri, komplikasyonlar, flep sonuçlarý, hastanede kalýþ süresi, amputasyonlar veya ölümler gibi veriler toplandý.
Bulgular: On beþ hasta ortalama 30.67±18.51 yaþýndaydý, bunlarýn %33.33'ü pediyatrik hastalardý. Hastalar, ortalama 41.77±40.68 saat enkaz altýnda kalmýþ ve ortalama 11.40±5.80 gün gecikmeli olarak kabul edilmiþlerdir. Flep cerrahisinden önce ortalama 4.41±3.02 debridman cerrahisi geçirmiþler ve bu cerrahiler kabul sonrasý ortalama 21.06±18.24 gün yapýlmýþtýr. Ortalama yara kapanma süresi 37.93±37.58 gün olup, hastanede kalýþ süresi ortalama 77.33±36.67 gün olarak tespit edilmiþtir. Hastalarýn %46'sý hiperbarik oksijen tedavisi almýþtýr. Çeþitli flep tipleri kullanýlmýþ, anterolateral uyluk (ALT) veya sural arter fleplerinde baþarýsýzlýk görülmemiþtir. Latissimus dorsi + serratus anterior kimerik flepler ise büyük defektlerde kullanýlmýþ, daha fazla kan ürünü deðiþimi gerektirmiþ ve zorluklarla karþýlaþýlmýþtýr. Toplamda, 4 flep baþarýsýz olmuþ, tüm çabalara raðmen 3 hastada amputasyon gerekliliði ortaya çýkmýþ ve 1 hasta hayatýný kaybetmiþtir.
Sonuç: Vasküler ve enfeksiyon sorunlarý nedeniyle "göründüðünden kötü" durumda olan deprem maðdurlarý, dikkatli mikrocerrahiye ihtiyaç duyar. Proksimal anastomozlar, venöz komplikasyon izlemi, titiz debridman, VAC terapisi ve hiperbarik oksijen tedavisi gibi yardýmcý tedaviler, bu karmaþýk vakalarýn yönetiminde kritik öneme sahiptir.

AMAÇ: Akut apandisit, genellikle fekaloma veya reaktif lenfoid hiperplazi nedeniyle apendiks lümeninin týkanmasý sonucu ortaya çýkan önemli bir klinik durumdur. Bununla birlikte, nadiren çeþitli nonspesifik ve olaðandýþý patolojiler akut apandisite neden olabilir veya bu klinik durumu taklit edebilir. Bu çalýþmanýn amacý, akut apandisit ön tanýsýyla ameliyat edilen hastalarý sunmak ve örneklerin histopatolojik incelemesi sýrasýnda tesadüfen saptanan nonspesifik ve olaðandýþý patolojilerin insidansýný belirlemektir.
GEREÇ VE YÖNTEM: Ocak 2014 ile Haziran 2023 tarihleri arasýnda kliniðimizde akut apandisit ön tanýsý ile apendektomi yapýlan 2633 hastanýn verileri retrospektif olarak analiz edildi. Diðer intraabdominal operasyonlara ek olarak elektif apendektomi yapýlan hastalar hariç tutuldu. Olaðandýþý tanýlarý olan örnekler histopatolojik olarak yeniden deðerlendirildi. Veriler istatistiksel olarak analiz edilmiþtir.
BULGULAR: Çalýþmaya 1617'si (%61.4) erkek ve 1016'sý (%38.6) kadýn olmak üzere toplam 2633 hasta dahil edildi. Ortalama yaþ 11.32±3.66 (daðýlým: 1-18) yýldý. Tüm hastalara standart apendektomi prosedürü uygulandý. Histopatolojik inceleme sonrasýnda, örneklerin 2150 olguda (%81,65) inflame apandisit, 162 olguda (%6,15) perfore apandisit, 104 olguda (%3,94) fibröz obliterasyon ve 57 olguda (%2,16) olaðandýþý histopatolojik bulgular gösterdiði tespit edildi. Olaðandýþý histopatolojik bulgularý olan hastalarýn 40'ý kadýn, 17'si erkekti. Enterobius vermicularis 41 hastada (%1,55), apendiküler karsinoid tümör 10 hastada (%0,4) ve seröz apandisit 6 hastada (%0,2) tespit edildi. Bu hastalarýn 35'inde akut apandisitin mikroskopik bulgularý gözlenmedi.
SONUÇ: Nonspesifik ve olaðandýþý histopatolojik bulgular çocukluk çaðý apendektomi örneklerinde yetiþkinlerden alýnan örneklere göre daha yaygýndýr. Apendiks örneklerinin dikkatli histopatolojik deðerlendirmesi, nadir görülen bu patolojilerin erken taný ve tedavisine olanak saðlayacaktýr.

Travmatik majör ekstremite amputasyonlarýyla sonuçlanan yaralanmalarda, özellikle alt ekstremitede, karar verme aþamasýndan uygulamaya ve sonuçlara kadar her aþama tartýþma konusu olmaya devam etmektedir. Yüksek mortalite oranýna sahip majör amputasyon vakalarýný yönetmek hem yaralanma hem de tedavi sürecinde son derece zordur. Bu yazýda, beton makinesinin çarpmasý sonucu iki taraflý alt ekstremite ve tek taraflý proksimal kol amputasyonu ile sonuçlanan 30 yaþýnda nadir ve ciddi bir hasta sunulmuþtur. Proksimal kol seviyesinde ve bir taraf alt ekstremite de travmatik amputasyon sonrasý güdük kapatma iþlemi yaýlsa da bir tarafta proksimal ayak bileði seviyesinde baþarýlý bir replantasyon gerçekleþtirdik. On dört yýllýk takip süresi olan hastamýzda, AOFAS ve Maryland ayak skorlarý kullanýlarak deðerlendirilen titiz bir cerrahi ile tatmin edici bir sonuç elde ettik. Saðlam plantar duyusu olan ve ayak bileði ve ayak parmaðý eklemlerinde neredeyse tam hareket açýklýðýna sahip bir uzuv elde ettik. MESS skorunun klinik uygulamasý travmatik amputasyon vakalarýnda replantasyon endikasyonlarýnýn sýnýrlarýný belirlemiþ olsa da, özellikle bilateral alt ekstremite amputasyonlarý olmak üzere çoklu travmatik amputasyon vakalarýnda uzuv kurtarma için göreceli bir endikasyonun düþünülebileceðine inanýyoruz. Bu nedenle, bu tür yaralanmalarda öncelikle hastanýn yaþamý ön planda tutulmalý, daha sonra ampute edilen en az bir ekstremite ve güdük iyice deðerlendirilmelidir. Güdük kapatýlmasý yerine replantasyon denenmelidir.

opliteal arter psödoanevrizmalarý nadir görülen ve travma sonrasý gecikmiþ bir komplikasyon olarak ortaya çýkabilen durumlardýr. Klinik semptomlar bazen baþlangýç yaralanmadan yýllar sonra bile görülebilir. Bu olguda, 24 yýl önce ateþli silah yaralanmasý sonrasý geliþen dev popliteal arter psödoa-nevrizmasý olan dikkat çekici bir vaka sunulmaktadýr. 71 yaþýndaki erkek hasta, sol popliteal bölgede þiþlik ve hareket kýsýtlýlýðý þikayetiyle baþvurmuþtu. Hastanýn ayný bacaðýna 24 yýl önce kurþun yarasý aldýðý, ancak o dönemde herhangi bir vasküler komplikasyon tespit edilmediði öðrenildi. Tanýsal görüntüleme bu olguda kritik rol oynadý. Doppler ultrasonografi ve bilgisayarlý tomografi (BT) anjiyografi, 12 cm çapýnda dev bir psödoanevrizma ve komþu tibia kemiðinde erozyon olduðunu gösterdi. Cerrahi eksplorasyon ile popliteal arter psödoanevrizmasý tanýsý doðrulandý. Hasta, otolog safen ven grefti kullanýlarak baþarýlý bir vasküler rekonstrüksiyon geçirdi ve arteriyel devamlýlýk ile ekstremite fonksiyonu saðlandý. Bu olgu, geç baþvuran popliteal arter psödoanevrizmalarýnýn tanýsal zorluklarýný vurgulamaktadýr. Semptomlar yýllarca gizli kalabileceðinden, özellikle travma üzerinden uzun zaman geçmiþse bu vasküler anomaliler gözden kaçabilir veya yanlýþ taný alabilir. Bu bulgular, penetran ekstremite yaralanmasý olan hastalarda uzun süreli ve dikkatli takibin önemini ortaya koymaktadýr. Doppler ultrasonografi ve BT anjiyografi gibi uygun görüntüleme yöntemleri erken taný, etkin tedavi için hayati öneme sahiptir. Zamanýnda cerrahi müdahale, rüptür, ekstremite iskemisi veya kronik aðrý gibi ciddi komplikasyonlarý önleyerek hasta sonuçlarýný iyileþtirebilir.

Böbrek kistleri çoðu zaman asemptomatik seyretse de bazen büyük boyutlara ulaþarak klinik bulgu verebilir. Bu olgu sunumunda, acil servise bulantý, kusma ve göbek deliði yakýnýnda þiþlik þikayetiyle gelen 78 yaþýnda bir erkek hasta sunulmaktadýr. Hasta diyabetes mellitus nedeniyle oral antidiyabetik (Metformin) kullanmaktaydý. Fizik muayenede umblikal bölgede yaklaþýk 5x5 santim boyutunda þiþlik, abdominal asimetri ve batýn sol yarýsýnda palpasyonla fluktuasyon veren kitlesel görünüm mevcuttu.Laboratuar bulgularý yükselmiþ beyaz küre ve serum kreatinin dýþýnda normaldi. Abdominal tomografi incelemesinde umblikal bölgede herni defekti ve bu defekt içerisine herniye olmuþ ince barsak anslarýnýn yaný sýra sol böbrekten kaynaklanan 28x30 santim, sað böbrekten kaynaklanan 15x 12 santim boyutunda kist mevcuttu. Sigmoid kolon çapý ileri derecede incelmiþti. Hasta operasyona alýnarak bilateral böbrek kistlerine deroofing uygulandý. Kistlerin içerisinden yaklaþýk 15 litre sývý aspire edildi. Herni defekti mesh ile onarýldý.Hasta postoperatif 6. gün komplikasyonsuz þekilde taburcu edildi. Bu vaka, dev böbrek kistlerinin baðýrsak týkanýklýðýný tetikleme potansiyelini ve abdominal semptomlarla baþvuran hastalarda bu etiyolojinin göz önünde bulundurulmasý gerekliliðini vurgulamaktadýr. Bilgisayarlý tomografi, ultrason muayenesi ve manyetik rezonans gibi görüntüleme yöntemleri böbrek kistlerini ve potansiyel komplikasyonlarýný tanýmak için büyük öneme sahiptir. Terapötik yaklaþýmlar arasýnda perkütan aspirasyon, skleroterapi, laparoskopik deroofing ve önemli komplikasyonlarýn veya büyük kistlerin olduðu durumlarda cerrahi müdahale yer almaktadýr.

Koledok kanalý yaralanmalarý, penetran batýn travmasý vakalarýnýn %0.4-0.5’inde görülmektedir. Ateþli silah yaralanmalarý, merminin neden olduðu termal hasarýn yaný sýra, koledok kanalý, portal ven ve hepatik arterin hepatoduodenal ligaman içerisindeki yakýn anatomik komþuluðu nedeniyle tüm yapýlarda hasar meydana getirebilir. Bu yakýnlýk, genellikle bu hayati yapýlarýn bir arada yaralanmasýna yol açarak yüksek perioperatif morbidite veya mortalite ile iliþkilidir. Hepatoduodenal ligaman içerisindeki izole koledok kanalý yaralanmalarý son derece nadirdir. Ýzole koledok kanalý yaralan-malarýnýn yönetimi halen tartýþmalý bir konudur. Olgu raporumuzda, karaciðer ve akciðer yaralanmasýna eþlik eden hepatoduodenal ligamanýn diðer bileþenlerine zarar vermeden portal triad içerisinde yalnýzca koledok kanalýnýn yaralandýðý nadir bir ateþli silah yaralanmasý vakasýný sunmaktayýz. 41 yaþýnda, ateþli silah yaralanmasýna baðlý koledok kanalý yaralanmasý nedeniyle acil servise baþvuran erkek hastayý sunuyoruz. Acil serviste çekilen bilgisayarlý tomografi (BT) görüntülemesinde, karaciðerin 6. segmentinden 4B segmentine kadar uzanan 14 cm’lik bir mermi yolunu ve buna baðlý laserasyon ve kontüzyonu olduðu saptandý. Eksplorasyonda safra kesesi duvarýnda termal hasar tespit edildi ve hepatoduodenal ligamanýn bütünlüðü-nün bozulmuþ olduðu görüldü. Hastaya kolesistektomi uygulandý ve hepatoduodenal ligamanýn diseksiyonu uygulanmasý ardýndan koledok duvarýnýn yaklaþýk %70 oranýnda açýlmýþ olduðu tespit edildi. Portal ven ve hepatik arter salim izlendi. Proksimal koledok kanalý klemplendi ve tam transeksiyon uygulandý. Roux-en-Y hepatikojejunostomi ile rekonstrüksiyon uygulandý. Hasta postoperatif 7. günde taburcu edildi. Altý aylýk takipte hastada komplikasyon saptanmadý. Hepatoduodenal ligaman yakýnýnda penetran yaralanmasý olan hastalarda, hemostaz saðlandýktan sonra hepatoduodenal ligamanýn diseksiyonunun gerekli olduðuna inanýyoruz. Tam kat koledok yaralanmasý olan hastalar için hepatikojejunostomi etkili bir cerrahi tedavi yöntemi olup, postoperatif komplikasyon riskini azaltmaktadýr.