Glenohumeral instabilitesi olan hastalarda manyetik rezonans görüntülemede glenoid versiyon ölçümü için 3-boyutlu rekonstrüksiyon gerçekten gerekli mi?

AMAÇ: Glenohumeral instabilitede (GHİ) glenoid versiyonun önemi giderek daha iyi anlaşılmaktadır. Ancak, manyetik rezonans görüntüleme (MRG) görüntülerinde yapılan üç boyutlu (3-B) düzeltmenin GHİ hastalarında daha doğru bir glenoid versiyon ölçümü sağlayıp sağlamadığı bilinmemektedir. Bu çalışmanın temel hipotezi, standart 2 boyutlu aksiyel kesitlerde ve 3 boyutlu düzeltilmiş aksiyel kesitlerde ölçülen glenoid versiyon değerleri arasında istatistiksel olarak anlamlı bir fark olacağıdır.
GEREÇ VE YÖNTEM: Glenohumeral instabilitesi olan 54 hastanın (22 kadın, 32 erkek) glenoid versiyon ölçümleri retrospektif olarak incelendi. Ölçümler, iki gözlemci tarafından, standart 2-B aksiyel MRG kesitleri ve 3-B düzeltilmiş aksiyel MRG kesitleri üzerinde Friedman metodu kullanılarak ikişer kez yapıldı. Her gözlemcinin ölçtüğü değerler eşleştirilmiş t-testi ile karşılaştırıldı. Ölçümlerin güvenilirliği sınıf içi korelasyon katsayısı (SKK) testi ile değerlendirildi.
BULGULAR: Birinci gözlemci için standart ve 3-B düzeltilmiş aksiyel MRG kesitlerinde ölçülen ortalama glenoid versiyon değerleri sırasıyla −0.69°±3.95° ve −1.24°±3.94° idi (p=0.16). İkinci gözlemci için bu değerler sırasıyla −2.97°±4.48° ve −2.81°±4.92° idi (p=0.66). Gözlemciler arası güvenilirlik her iki yöntem için de iyi düzeydeydi (2-B için SKK= 0.87 ve 3-B için SKK=0.83). Gözlemci içi güvenilirlik, 2-B kesitlerde yapılan ölçümler için mükemmel (SKK=0.95 ve 0.97), 3-B düzeltilmiş kesitlerde yapılan ölçümler için ise iyi-mükemmel düzeydeydi (SKK=0.86 ve 0.98).
SONUÇ: Bu çalışmada elde edilen bulgular, glenohumeral instabilitesi olan hastalarda MRG ile yapılan glenoid versiyon ölçümlerinde 3-B düzeltmenin gerekli olmayabileceğini düşündürmektedir. Daha güçlü bir klinik geçerlilik sağlamak için daha geniş hasta örneklemleri içeren çok merkezli çalışmalar planlanmalıdır

Anahtar Kelimeler: Glenohumeral instabilite, manyetik rezonans görüntüleme, üç boyutlu düzeltme

Is three-dimensional reconstruction really necessary for glenoid version measurement on magnetic resonance imaging in patients with glenohumeral instability?

BACKGROUND: The importance of glenoid version in glenohumeral instability (GHI) has become increasingly recognized. However, it remains unclear whether three-dimensional (3-D) correction of magnetic resonance imaging (MRI) scans provides more accurate glenoid version measurement in patients with GHI. The primary hypothesis of this study was that a statistically significant difference would exist between glenoid version values measured on standard two-dimensional (2-D) axial slices and those measured on 3-D–corrected axial slices.
METHODS: A retrospective analysis of glenoid version measurements was performed in 54 patients (22 females, 32 males) with glenohumeral instability. Measurements were obtained using the Friedman method on standard 2-D axial MRI slices and 3-D–corrected axial MRI slices. Two observers performed each measurement twice. Measurements obtained by each observer were compared using paired t-tests. Measurement reliability was evaluated using intraclass correlation coefficients (ICC).
RESULTS: For observer 1, mean glenoid version values were −0.69°±3.95° and −1.24°±3.94° on standard and 3-D–corrected axial MRI slices, respectively (p=0.16). For observer 2, corresponding values were −2.97°±4.48° and −2.81°±4.92°, respectively (p=0.66). Interobserver reliability was good for both techniques (ICC=0.87 for 2-D and 0.83 for 3-D measurements). Intraobserver reliability was excellent for measurements performed on 2-D slices (ICC=0.95 and 0.97) and ranged from good to excellent for measurements performed on 3-D–corrected slices (ICC=0.86 and 0.98).
CONCLUSION: The findings of this study suggest that 3-D correction may not be necessary for glenoid version measurements performed on MRI in patients with glenohumeral instability. Multicenter studies with larger patient populations should be conducted to enhance the clinical relevance of these findings.

Keywords: Glenohumeral instability, magnetic resonance imaging (MRI), three-dimensional correction