Distal femur şaft kırıklarında çivileme yaklaşımı ve rezidüel kırık aralığı ilişkisi: Antegrad ve retrograd fiksasyonun karşılaştırılması

AMAÇ: İstmusun inferiorundaki basit distal femur şaft kırıkları için en uygun çivileme yaklaşımı hâlâ tartışmalıdır. Kaynamayı etkileyebilecek kritik faktörlerden biri de intramedüller çivileme sonrası kırık uçları arasında oluşan rezidüel boşluktur. Bu çalışma, rezidüel kırık boşluğu, kaynama süresi ve fonksiyonel sonuçlar açısından antegrad ve retrograd çivileme tekniklerini karşılaştırmayı amaçlamaktadır.
GEREÇ VE YÖNTEM: Bu retrospektif çalışmaya, istmus distalinde transvers veya kısa oblik femur şaft kırığı olan 50 hasta (21 antegrad, 29 retrograd) dahil edilmiştir. Rezidüel kırık boşluğu, kaynama süreleri, modifiye RUST skorları, VAS skorları ve LEFS değerlendirilmiştir. Radyografik ölçümler iki bağımsız kör gözlemci tarafından yapılmış ve istatistiksel karşılaştırmalar uygun parametrik ve parametrik olmayan testler kullanılarak gerçekleştirilmiştir.
BULGULAR: Rezidüel kırık boşluğu, retrograd grupta (AP grafide: 4.8±2.6 mm; lateral grafide: 5.6±2.9 mm) antegrad gruba (AP grafide: 2.1±1.4 mm; lateral grafide: 2.6±1.8 mm) kıyasla anlamlı olarak daha büyüktü (sırasıyla, AP için p=0.006 ve lateral için p<0.0001). Radyografik kaynama süresi retrograd grupta anlamlı olarak daha uzundu (20.2±5.2 hafta vs. 16.0±4.6 hafta; p=0.030). Ancak kaynamama oranları, fonksiyonel skorlar veya komplikasyonlar açısından anlamlı bir fark yoktu.
SONUÇ: İstmusun altında bulunan distal femur şaft kırıklarında retrograd çivileme, daha büyük rezidüel kırık boşlukları ve daha uzun kaynama süresi ile ilişkiliydi. Her iki teknik de uygulanabilir olmakla birlikte, iyileşmeyi optimize etmek için retrograd çivi yerleştirme sırasında distraksiyonun en aza indirilmesine dikkat edilmelidir.

Anahtar Kelimeler: Antegrad çivileme, distal femur şaft kırığı, fonksiyonel sonuç, kaynama süresi, rezidüel kırık boşluğu, retrograd çivileme

Nailing approach and residual fracture gap: A comparative study of antegrade versus retrograde fixation in distal femoral shaft fractures

BACKGROUND: The optimal nailing approach for simple distal femoral shaft fractures located below the isthmus remains controversial. A critical factor that may affect union is the residual fracture gap created during intramedullary nail insertion. This study aimed to compare antegrade and retrograde nailing techniques in terms of residual fracture gap, time to union, and functional outcomes.
METHODS: This retrospective study included 50 patients (21 antegrade, 29 retrograde) with transverse or short oblique femoral shaft fractures distal to the isthmus. Residual fracture gap, union time, modified radiographic union scale for tibial fractures scores, Visual Analog Scale scores, and lower extremity functional scale were evaluated. Radiographic measurements were performed by two independent blinded observers, and statistical comparisons were conducted using appropriate parametric and non-parametric tests.
RESULTS: The residual fracture gap was significantly larger in the retrograde group compared with the antegrade group on both the anteroposterior view (4.8±2.6 mm vs. 2.1±1.4 mm; p=0.006) and the lateral view (5.6±2.9 mm vs. 2.6±1.8 mm; p<0.0001). Time to radiographic union was significantly longer in the retrograde group (20.2±5.2 weeks vs. 16.0±4.6 weeks; p=0.030). However, there were no significant differences in non-union rates, functional scores, or complications.
CONCLUSION: In distal femoral shaft fractures located below the isthmus, retrograde nailing was associated with larger residual fracture gaps and longer time to union. Although both techniques remain viable, attention should be directed toward minimizing distraction during retrograde nail placement to optimize healing.

Keywords: Antegrade nailing, distal femoral shaft fracture, residual fracture gap, retrograde nailing, time to union