Amaç: Bu çalışmanın amacı, AO/OTA distal radius kırık sınıflaması ile skafolunat instabilite arasındaki ilişkiyi, skafolunat mesafe (SLM) ve skafolunat açı (SLA) ölçümlerinin direkt grafiler ve bilgisayarlı tomografi (BT) ile karşılaştırılması yoluyla araştırmaktır.
Yöntemler: Distal radius kırığı bulunan toplam 177 hasta retrospektif olarak incelendi ve AO/OTA sınıflamasına göre 23A (n = 53), 23B (n = 61) ve 23C (n = 63) olarak gruplandırıldı. Standart el bileği posteroanterior ve lateral grafiler ile 0,75 mm kesit kalınlığında çekilmiş BT görüntüleri değerlendirildi. Skafolunat mesafe; direkt grafilerde (SLM-XRay), BT aksiyel (SLM-BTaksiyel) ve BT koronal (SLM-BTkoronal) kesitlerde ölçüldü. Skafolunat açı lateral grafiler üzerinden değerlendirildi. Gözlemciler arası ve gözlemci içi güvenilirlik intraclass correlation coefficient (ICC) kullanılarak analiz edildi. AO/OTA grupları arasındaki farklar tek yönlü varyans analizi (one-way ANOVA) ve post-hoc Tukey testi ile değerlendirildi.
Bulgular: Ortalama radyografik SLM; tip 23A kırıklarda 1,81 ± 0,28 mm, tip 23B kırıklarda 2,03 ± 0,33 mm ve tip 23C kırıklarda 2,05 ± 0,60 mm olarak saptandı. Gruplar arasında anlamlı fark bulundu (p = 0,006). Post-hoc analizde, tip 23C kırıklarda SLM’nin tip 23A kırıklara kıyasla anlamlı derecede daha yüksek olduğu görüldü (p = 0,010). BT aksiyel (p = 0,057) ve BT koronal (p = 0,177) kesitlerde ölçülen SLM değerleri ile SLA açısından gruplar arasında anlamlı fark saptanmadı (p = 0,090). AO/OTA 23C alt tipleri (C1–C3) arasında da anlamlı fark izlenmedi (p > 0,05). ICC analizleri, tüm ölçümler için gözlemciler arası ve gözlemci içi güvenilirliğin yüksek (substantial–perfect) olduğunu gösterdi.
Sonuç: Radyografik skafolunat mesafe, AO/OTA tip 23C distal radius kırıklarında tip 23A kırıklara kıyasla anlamlı derecede daha fazladır. Bu bulgu, kompleks intraartiküler distal radius kırıklarının skafolunat aralık genişlemesi ile daha fazla ilişkili olabileceğini düşündürmektedir. Buna karşın, BT tabanlı değerlendirmelerde kırık tipleri arasında anlamlı bir fark saptanmamıştır.

Anahtar Kelimeler: distal radius kırığı, skafolunat instabilite, AO/OTA sınıflaması, skafolunat mesafe, bilgisayarlı tomografi

Association of Distal Radius Fractures with Scapholunate Instability: Which AO/OTA Type is Riskier ?

Background: This study aimed to investigate the relationship between AO/OTA distal radius fracture classification and scapholunate instability by comparing radiographic and computed tomography (CT) measurements of the scapholunate distance (SLD) and scapholunate angle (SLA).
Methods: A total of 177 patients with distal radius fractures were retrospectively analyzed and classified as AO/OTA type 23A (n=53), 23B (n=61), or 23C (n=63). Standard wrist posteroanterior and lateral radiographs, as well as CT scans with 0.75 mm slice thickness, were evaluated. SLD was measured on radiographs (SLD-XRay), CT axial (SLD-CTaxial), and CT coronal (SLD-CTcoronal) images. SLA was measured on lateral radiographs. Interobserver and intraobserver reliabilities were assessed using intraclass correlation coefficients (ICCs). Differences among AO/OTA groups were analyzed using one-way ANOVA and post hoc Tukey tests.
Results: The mean radiographic SLD was 1.81 ± 0.28 mm in type 23A, 2.03 ± 0.33 mm in type 23B, and 2.05 ± 0.60 mm in type 23C fractures. A significant difference was observed among the groups (p = 0.006), with post hoc analysis showing a significantly greater SLD in type 23C compared with type 23A fractures (p = 0.010). No significant differences were found among the groups in SLD measured on CT axial (p = 0.057) or CT coronal (p = 0.177) images, nor in SLA (p = 0.090). Subtype analysis of 23C fractures (C1–C3) revealed no significant differences (p > 0.05). ICC analysis demonstrated substantial to perfect interobserver and intraobserver reliability across all measurements.
Conclusion: Radiographic scapholunate distance was significantly greater in AO/OTA 23C fractures compared to 23A fractures, suggesting that complex intra-articular distal radius fractures may be associated with greater scapholunate interval widening. However, CT-based assessments did not demonstrate significant differences among fracture types.

Keywords: distal radius fracture, scapholunate instability, AO/OTA classification, scapholunate distance, computed tomography