AMAÇ
Arka Plan
İstmusun altında bulunan basit distal femur şaft kırıkları için en uygun çivileme yaklaşımı hala tartışmalıdır. Kaynamayı etkileyecek en kritik faktörlerden biri, intramedüller çivi uygulaması sırasında kırık fragmanların temas ettiği noktada oluşan rezidüel boşluktur. Bu çalışma, meydana gelen gap, kaynama süresi ve fonksiyonel sonuçlar açısından antegrad ve retrograd çivileme tekniklerini karşılaştırmayı amaçlamaktadır.
Yöntemler
Bu retrospektif çalışmaya, isthmus distalinde transvers veya kısa oblik femur şaft kırıkları olan 50 hasta (21 antegrad, 29 retrograd) dahil edilmiştir. Rezidüel kırık boşluğu, kaynama süreleri, modifiye RUST skorları, VAS skorları ve LEFS değerlendirilmiştir. Radyografik ölçümler iki bağımsız kör gözlemci tarafından yapılmış ve istatistiksel karşılaştırmalar uygun parametrik ve parametrik olmayan testler kullanılarak gerçekleştirilmiştir.
Sonuçlar
Rezidüel kırık boşluğu, retrograd grupta AP grafide, 4,8 ± 2,6 mm; lateral grafide, 5,6 ± 2,9 mm’dir. Antegrad grupta ise AP grafide 2,1 ± 1,4 mm; lateral grafide ise 2,6 ± 1,8 mm’dir. (p < 0,001). Radyografik kaynama süresi retrograd grupta anlamlı olarak daha uzundu (20,2 ± 5,2 hafta, 16,0 ± 4,6 hafta; p = 0,030). Ancak, kaynamama oranları, fonksiyonel skorlar veya komplikasyonlar açısından anlamlı bir fark yoktu.
Sonuç
İstmusun altında bulunan distal femur şaft kırıklarında, retrograd çivileme daha büyük rezidüel kırık boşlukları ve daha uzun kaynama süresi ile ilişkilidir. Her iki teknik de uygulanabilir olmakla birlikte, iyileşmeyi optimize etmek için retrograd çivi yerleştirme sırasında distraksiyonu en aza indirmeye dikkat edilmelidir.

Anahtar Kelimeler: distal femoral şaft kırıkları, antegrad çivileme, retrograd çivileme, residüel kırık boşluğu, kaynama zamanı, fonksiyonel sonuçlar

Nailing Approach and Residual Fracture Gap: A Comparative Study of Antegrade vs. Retrograde Fixation in Distal Femoral Shaft Fractures

Background/Purpose
The optimal nailing approach for simple distal femoral shaft fractures located below the isthmus remains controversial. A critical factor potentially affecting union is the residual fracture gap created during intramedullary nail insertion. This study aims to compare antegrade and retrograde nailing techniques in terms of residual fracture gap, time to union, and functional outcomes.
Methods
This retrospective study included 50 patients (21 antegrade, 29 retrograde) with transverse or short oblique femoral shaft fractures distal to the isthmus. Residual fracture gap, union times, modified RUST scores, VAS scores, and LEFS were evaluated. Radiographic measurements were performed by two independent blinded observers, and statistical comparisons were conducted using appropriate parametric and non-parametric tests.
Results
Residual fracture gap was significantly larger in the retrograde group (AP view: 4.8 ± 2.6 mm; lateral view: 5.6 ± 2.9 mm) compared to the antegrade group (2.1 ± 1.4 mm; 2.6 ± 1.8 mm, respectively; p < 0.001). Time to radiographic union was significantly longer in the retrograde group (20.2 ± 5.2 weeks vs. 16.0 ± 4.6 weeks; p = 0.030). However, there were no significant differences in nonunion rates, functional scores, or complications.
Conclusion
In distal femoral shaft fractures located below the isthmus, retrograde nailing was associated with greater residual fracture gaps and longer time to union. While both techniques remain viable, attention should be paid to minimizing distraction during retrograde nail placement to optimize healing.

Keywords: distal femoral shaft fracture, antegrade nailing, retrograde nailing, residual fracture gap, time to union, functional outcome