Amaç: Renal kolikte acil başvuruda hızlı ve etkili ağrı kontrolü esastır. Buna karşın sık kullanılan nonsteroid antiinflamatuvar ilaçlar ve uygulama yolları arasında doğrudan karşılaştırmaya dayalı kanıt sınırlıdır. Bu çalışma, intramüsküler diklofenak sodyum ile intravenöz ibuprofenin kısa süreli analjezik etkisini karşılaştırmayı amaçladı.
Gereç ve Yöntem: Prospektif, randomize olmayan bu gözlemsel çalışmada, acil servise renal kolik ile başvuran yetişkinlere rutin uygulama kapsamında ya 75 mg intramüsküler diklofenak sodyum (n=50) ya da 800 mg intravenöz ibuprofen (n=25) verildi. Ağrı şiddeti 0–10 görsel analog skala ile tedavi öncesinde, 30. dakika ve 45. dakika ölçüldü. Değerlendirmeler, çalışma hipotezine aşina olmayan hemşireler tarafından kaydedildi. Ek analjezik gereksinimi ayrıca izlendi.
Bulgular: Başlangıç ağrı skorları diklofenak grubunda 6,8±1,7, ibuprofen grubunda 7,7±1,6 idi. Ortalama skorlar her iki grupta 30. dakikada (diklofenak 4,2±1,6; ibuprofen 4,6±2,1) ve 45. dakikada (diklofenak 3,1±1,7; ibuprofen 2,9±1,8) belirgin biçimde düştü. Gruplar arası fark 30. ve 45. dakikalarda anlamlı değildi (p=0,315 ve p=0,642) ve başlangıç düzeltmesi sonrasında da değişmedi; ancak etki büyüklükleri küçük (Cohen d=0,25 ve 0,11) ve istatistiksel güç düşüktü (%17 ve %8), dolayısıyla bu karşılaştırmalar yetersiz güçlüydü. Her iki kolda başlangıca göre 30. ve 45. dakikadaki düşüşler anlamlıydı (p<0,05); 30. dakikadan 45. dakikaya ek azalma gözlendi (p<0,05). Ek analjezik gereksinimi, diklofenak grubunda 22/50 (%44), ibuprofen grubunda 5/25 (%20) olup ibuprofen lehine daha düşüktü (p=0,046). İzlemde ciddi advers olay saptanmadı.
Sonuç: İntravenöz ibuprofen ve intramüsküler diklofenak 30–45. dakikalarda benzer kısa dönem ağrı azalması sağlamış olsa da, çalışma gruplar arası VAS farkını saptamak için yetersiz güçlüydü; ibuprofen lehine daha düşük ek analjezik gereksinimi ise çok değişkenli düzeltme sonrası da anlamlılığını korudu (düzeltilmiş OR 0,30; %95 GA 0,09–0,96). Bu prospektif, randomize olmayan gözlemsel bulgular, intravenöz ibuprofenin pratik bir seçenek olabileceğini göstermektedir; doğrulayıcı randomize çalışmalar gereklidir.

Anahtar Kelimeler: renal kolik, nonsteroid antiinflamatuvar ilaçlar, ibuprofen, diklofenak, acil servis, görsel analog skala, ek analjezik gereksinimi

Comparison of Intravenous Ibuprofen and Intramuscular Diclofenac Sodium in the Management of Acute Renal Colic: A Prospective Observational Study

Background: Rapid, effective analgesia is essential for renal colic in emergency care, yet comparative evidence across commonly used nonsteroidal anti-inflammatory drugs and administration routes remains limited.
Methods: In this prospective, nonrandomized observational cohort, adults presenting with renal colic in the emergency department received either 75 mg intramuscular diclofenac sodium (n = 50) or 800 mg intravenous ibuprofen (n = 25) as part of routine care. Pain intensity (0–10 visual analogue scale) was recorded at baseline, 30 minutes, and 45 minutes. Allocation reflected routine care; assessors were not informed of the study hypothesis. The need for further analgesic requirement (FAR) was recorded. Rescue analgesia (an additional agent such as paracetamol or an opioid) was given at the treating physician's discretion when pain relief was clinically inadequate.
Results: Baseline visual analogue scale scores were 6.8 ± 1.7 in the diclofenac group and 7.7 ± 1.6 in the ibuprofen group. Mean visual analogue scale scores decreased in both groups at 30 minutes (diclofenac 4.2 ± 1.6; ibuprofen 4.6 ± 2.1) and 45 minutes (diclofenac 3.1 ± 1.7; ibuprofen 2.9 ± 1.8). Unadjusted between-group differences at 30 and 45 minutes were not significant (p = 0.315 and p = 0.642), and results remained non-significant after adjustment for baseline values; however, between-group effect sizes were small (Cohen's d = 0.25 and 0.11) and post-hoc power was low (17% and 8%), so these comparisons were underpowered. Within-group reductions from baseline to 30 and 45 minutes were significant in both arms (p < 0.05), with additional decline from 30 to 45 minutes (p < 0.05). Further analgesic requirement occurred in 22/50 (44%) with diclofenac versus 5/25 (20%) with ibuprofen (risk difference 0.24, 95% CI 0.03 to 0.45; odds ratio 3.14, 95% CI 1.02 to 9.71; p = 0.046). No severe adverse events were observed during the observation period.
Conclusions: Intravenous ibuprofen and intramuscular diclofenac produced similar short-term pain reduction, although the study was underpowered to detect a between-group difference in VAS; the lower further analgesic requirement with ibuprofen persisted after multivariable adjustment (adjusted OR 0.30, 95% CI 0.09 to 0.96). These observational findings suggest ibuprofen may be a feasible option for acute renal colic, particularly given the significantly lower rate of rescue analgesia observed with IV ibuprofen (20% vs. 44%, p = 0.046), which may represent a clinically meaningful advantage in the emergency setting; confirmatory randomized trials are warranted.

Keywords: renal colic, nonsteroidal anti-inflammatory drugs, ibuprofen, diclofenac, emergency department, visual analogue scale, rescue analgesia