Amaç: D vitamini kemik mineralizasyonunda önemli roy oynar; ancak çocuklarda distal radius torus kırıkları ile ilişkisi belirsizdir. Bu çalışmada D vitamini düzeyleri ile distal radius torus kırıkları arasındaki ilişki incelenecektir.

Yöntem: Distal radius torus kırığı olan çocuklar (n=236) ile pediatrik ayaktan hasta kontrol grubu (n=505) serum 25-hidroksivitamin D [25(OH)D] düzeyleri karşılaştırıldı. Analizler; yaş, cinsiyet ve 25(OH)D (ng/mL) verileri üzerinden yapıldı. Kontrol grubundaki bireylerde serum 25(OH)D ölçümü, rutin pediatrik ayaktan sağlık değerlendirmeleri sırasında gerçekleştirilmiş olup; bu bireyler kırık, kemik ağrısı, metabolik kemik hastalığı şüphesi veya gecikmiş kırık iyileşmesi dışlanarak dahil edilmişlerdir. Kırık hastaları grubunda ise 25(OH)D düzeyi, yaralanmadan sonraki üçüncü haftada ayaktan takip sürecinde ölçülmüştür. Gruplar arası karşılaştırmalarda Mann–Whitney U ve ki-kare testleri kullanıldı. Yaş ve cinsiyet ile ilişkilerin değerlendirilmesi amacıyla çok değişkenli lojistik regresyon analizi uygulanmıştır. Ayrıca, ek olarak keşifsel bir alt grup analizi gerçekleştirilmiştir.

Bulgular: Medyan 25(OH)D düzeyi kırık hastalarında 23.0 (IQR 16.8–30.3) ng/mL, kontrollerde 18.4 (IQR 13.1–26.6) ng/mL idi (p<0.001). D vitamini eksikliği (<20 ng/mL) sırasıyla %35.6 ve %55.6 oranında saptandı. Düzeltme sonrası 25(OH)D düzeyi torus kırığı ile bağımsız olarak ilişkili değildi (10 ng/mL artış için düzeltilmiş OR 1.08, %95 GA 0.95–1.23; p=0.262). Buna karşılık erkek cinsiyet torus kırığı için güçlü bir öngördürücüydü (düzeltilmiş OR 3.35, %95 GA 2.41–4.66; p<0.001).

Sonuç: Bu çalışmada, distal radius torus kırığı bulunan çocukların ölçülen 25(OH)D düzeylerinin ayaktan hasta kontrol grubuna kıyasla daha düşük olmadığı saptanmıştır. Elde edilen sonuçlar, izole bir torus kırığı varlığına dayanılarak rutin vitamin D testinin yapılmasını desteklememektedir; ancak tarama yaklaşımı bireysel klinik risk faktörleri doğrultusunda sürdürülmelidir.

Anahtar Kelimeler: distal radius, torus kırığı, D vitamini, 25-hidroksivitamin D, pediatri

Serum 25-Hydroxyvitamin D Levels in Children with Distal Radius Torus Fractures: A Case-Control Analysis

Background: Vitamin D influences bone mineralization, yet its relationship with distal radius torus fractures in children is uncertain. This study aims to investigate the relationship between serum vitamin D levels and distal radial torus fracture.

Methods: We compared serum 25-hydroxyvitamin D (25[OH]D) levels between children with radiographically confirmed isolated distal radius torus fractures (n=236) and laboratory-tested pediatric outpatient controls (n=505). Controls underwent serum 25(OH)D testing during routine pediatric outpatient health evaluations and were not selected because of fracture, bone pain, suspected metabolic bone disease, or delayed fracture healing. In the fracture cohort, 25(OH)D was measured at the third week after injury during outpatient follow-up. Group comparisons used Mann-Whitney U and chi-square tests. Multivariable logistic regression assessed associations with age and sex. An exploratory subgroup analysis was additionally performed.

Results: Median 25(OH)D was 23.0 (IQR 16.8 to 30.3) ng/mL in fracture patients versus 18.4 (IQR 13.1 to 26.6) ng/mL in controls (p<0.001). Vitamin D deficiency (<20 ng/mL) occurred in 35.6% and 55.6%, respectively. After adjustment, 25(OH)D was not independently associated with torus fracture (adjusted OR per 10 ng/mL 1.08, 95% CI 0.95 to 1.23; p=0.262), whereas male sex strongly predicted torus fracture (adjusted OR 3.35, 95% CI 2.41 to 4.66; p<0.001).

Conclusions: In this laboratory-selected case-control cohort, children with distal radius torus fractures did not have lower measured 25(OH)D levels than outpatient controls. These findings do not support routine vitamin D testing solely on the basis of an isolated torus fracture, but screening should remain guided by individual clinical risk factors.

Keywords: distal radius, torus fracture, buckle fracture, vitamin D, 25-hydroxyvitamin D, pediatrics