Amaç:
Cerrahi olarak tedavi edilen beşinci metakarp kırıklarında plak-vida fiksasyonu ile K-teli fiksasyonunun radyolojik, klinik, fonksiyonel ve komplikasyon ilişkili sonuçlarını karşılaştırmak.
Gereç ve Yöntem:
Bu retrospektif kohort çalışmaya Ocak 2015 ile Aralık 2025 arasında beşinci metakarp kırığı nedeniyle cerrahi fiksasyon uygulanan 145 hasta dahil edildi. Hastalar uygulanan fiksasyon yöntemine göre plak-vida fiksasyonu (n=82) ve K-teli fiksasyonu (n=63) olarak iki gruba ayrıldı. Demografik özellikler, kırıkla ilişkili değişkenler, postoperatif radyolojik dizilim, kaynama süresi, immobilizasyon süresi, işe dönüş süresi, son vizitte görsel analog skala (VAS) ağrı skoru, Quick Disabilities of the Arm, Shoulder and Hand (QuickDASH) skoru, eklem hareket kısıtlılığı, komplikasyonlar, yeniden cerrahi ve implant çıkarımı değerlendirildi.
Bulgular:
Gruplar yaş, cinsiyet, kırık tarafı ve yaralanmadan cerrahiye kadar geçen süre açısından benzerdi. Preoperatif maksimum açılanma K-teli grubunda plak-vida grubuna göre daha yüksekti (56,0° [IQR, 47,0–66,0] ve 36,5° [IQR, 32,0–43,0], p<0,001). Plak-vida fiksasyonu daha düşük postoperatif maksimum açılanma (3,5° [IQR, 0,0–6,0] ve 13,0° [IQR, 10,0–19,0], p<0,001), daha az postoperatif kısalık (0,0 mm [IQR, 0,0–1,0] ve 1,0 mm [IQR, 0,0–3,0], p<0,001) ve daha düşük postoperatif rotasyonel deformite oranı (%7,3 ve %30,2, p<0,001) ile ilişkiliydi. Kaynama süresi açısından gruplar arasında anlamlı fark yoktu (p=0,394). İmmobilizasyon süresi plak-vida grubunda daha kısaydı (p<0,001). Düzeltilmemiş karşılaştırmada işe dönüş süresi de daha kısaydı; ancak mesleki iş yüküne ilişkin veriler bulunmadığından bu sonuç keşifsel olarak değerlendirildi. Son VAS ve QuickDASH skorları gruplar arasında benzerdi. Herhangi bir komplikasyon ve implant çıkarımı plak-vida grubunda daha sık görüldü (sırasıyla %36,6 ve %12,7, p=0,001; %35,4 ve %0, p<0,001).
Sonuç:
Plak-vida fiksasyonu daha iyi postoperatif radyolojik dizilim ve daha kısa immobilizasyon ile ilişkiliydi; ancak bu avantajlar son ağrı veya fonksiyonel skorlarda üstünlüğe dönüşmedi ve daha yüksek implant ilişkili morbidite ve implant çıkarımı ile birlikte görüldü. Mesleki iş yüküne ilişkin veriler bulunmadığından işe dönüş süresindeki fark dikkatli yorumlanmalıdır. Tedavi seçimi kırık morfolojisi, stabilite, rehabilitasyon öncelikleri ve implant ilişkili komplikasyon riski dikkate alınarak bireyselleştirilmelidir.

Anahtar Kelimeler: Beşinci metakarp kırığı, Plak-vida fiksasyonu, K-teli fiksasyonu, Radyolojik sonuç, QuickDASH

Radiological and Functional Outcomes of Plate-Screw Versus K-Wire Fixation in Surgically Treated Fifth Metacarpal Fractures

Objective:
To compare the radiological, clinical, functional, and complication-related outcomes of plate-screw fixation and K-wire fixation in surgically treated fifth metacarpal fractures.
Methods:
This retrospective cohort study included 145 patients who underwent surgical fixation for fifth metacarpal fractures between January 2015 and December 2025. Patients were divided into two groups according to fixation method: plate-screw fixation (n=82) and K-wire fixation (n=63). Demographic characteristics, fracture-related variables, postoperative radiological alignment, time to union, immobilization duration, return-to-work time, final visual analog scale (VAS) pain score, Quick Disabilities of the Arm, Shoulder and Hand (QuickDASH) score, range of motion limitation, complications, reoperation, and hardware removal were evaluated.
Results:
The groups were comparable in terms of age, sex, fracture side, and injury-to-surgery interval. Preoperative maximum angulation was higher in the K-wire group than in the plate-screw group (56.0° [IQR, 47.0–66.0] vs 36.5° [IQR, 32.0–43.0], p<0.001). Plate-screw fixation was associated with lower postoperative maximum angulation (3.5° [IQR, 0.0–6.0] vs 13.0° [IQR, 10.0–19.0], p<0.001), less postoperative shortening (0.0 mm [IQR, 0.0–1.0] vs 1.0 mm [IQR, 0.0–3.0], p<0.001), and a lower rate of postoperative rotational deformity (7.3% vs 30.2%, p<0.001). Time to union did not differ significantly between groups (p=0.394). Immobilization duration was shorter in the plate-screw group (p<0.001). Return-to-work time was also shorter in the unadjusted comparison; however, this outcome was exploratory because occupational workload data were unavailable. Final VAS and QuickDASH scores were similar between groups. Any complication and hardware removal were more frequent in the plate-screw group (36.6% vs 12.7%, p=0.001; 35.4% vs 0%, p<0.001, respectively).
Conclusion:
Plate-screw fixation was associated with better postoperative radiological alignment and shorter immobilization, but these advantages did not translate into superior final pain or functional scores and were accompanied by greater implant-related morbidity and hardware removal. The observed difference in return-to-work time should be interpreted cautiously because occupational demands were unavailable. Treatment choice should be individualized according to fracture morphology, stability, rehabilitation priorities, and the risk of implant-related complications.

Keywords: Fifth metacarpal fracture, Plate-screw fixation, K-wire fixation, Radiological outcome, QuickDASH