Short-segment fixation including the fractured vertebra versus long-segment fixation in thoracolumbar fractures a ≥10-year comparative study

BACKGROUND: The aim is to compare the long-term clinical and radiological outcomes of posterior long-segment fixation (LS) versus short-segment fixation (SSIF) involving the fractured vertebra in patients with thoracolumbar fractures, based on a follow-up period of at least 10 years.
METHODS: Patients who underwent surgical treatment for thoracolumbar fractures between 2002 and 2013 were retrospectively reviewed. Neurologically intact patients with a AO Spine thoracolumbar fractures classification system A2, A3, and A4 and a minimum follow-up of 10 years were included in the study. Exclusion criteria included osteoporotic, pathological, multilevel fractures, and prior thoracolumbar surgery. Forty-six patients met the inclusion criteria (LS fixation, n=22; SSIF İncluding The Fractured vertebra, n=24). All procedures were performed at a single center by the same senior spine surgeon. Clinical outcomes were assessed using the Oswestry disability ındex (ODI) and visual analog scale (VAS). Radiological evaluation included Sagittal Cobb Angle (SCA) and anterior central vertebral body height (ACVBH). Complications and revision surgeries were recorded.
RESULTS: Operative time was shorter in the SSIF group than in the LS group (138±8 minutes vs. 149±9 min; p<0,001, p<0.05 for both) and post-operative hospital stay was shorter in the SSIF group than LS group (4.3±1.2 days vs. 5.0±1.1 days; p=0.045, p<0.05 for both). Both groups showed post-operative improvement in ODI (p=0.312), VAS (p=0.083), SCA (p=0.418), and ACVBH (p=0.421), with no statistically significant between-group differences at final follow-up ODI (p=0.496), VAS (p=0.597), SCA (p=0.694), and ACVBH (p=0.512) (p>0.05 for all). No statistically significant differences were observed between groups in implant-related complications, junctional pathology, or revision surgery rates (p>0.05 for all).
CONCLUSION: SSIF including the fractured vertebra yields long-term clinical and radiological outcomes comparable to those of LS fixation in thoracolumbar fractures. In suitable patients, this approach is a reliable surgical option for a shorter instrumented segment and a more mobile vertebral segment.

Keywords: Long-segment fixation, long-term follow-up, short-segment fixation, thoracolumbar fracture

Torakolomber kırıklarda kırık omurga dahil kısa segment fiksasyonu ile uzun segment fiksasyonu karşılaştırması ≥10 yıllık karşılaştırmalı çalışma

AMAÇ: Torakolomber kırığı olan hastalarda posterior uzun segment fiksasyon (LS) ile kırık vertebrayı içeren kısa segment fiksasyonun (SSIF), en az 10 yıllık takip süresindeki uzun dönem klinik ve radyolojik sonuçlarını karşılaştırmaktır.
GEREÇ VE YÖNTEM: 2002 ile 2013 yılları arasında torakolomber kırıklar nedeniyle cerrahi tedavi gören hastalar retrospektif olarak incelenmiştir. AO omurga torakolomber kırık sınıflandırma sistemine göre A2, A3 ve A4 sınıfında yer alan ve en az 10 yıllık takip süresi olan, nörolojik açıdan sağlam hastalar çalışmaya dahil edilmiştir. Dışlama kriterleri arasında osteoporotik, patolojik ve çok seviyeli kırıklar ile daha önce geçirilmiş torakolomber cerrahi yer almıştır. Dahil edilme kriterlerini karşılayan 46 hasta vardı (uzun segment fiksasyonu (LS), n=22; kırık omuru içeren kısa segment fiksasyonu (SSIF), n=24). Tüm işlemler tek bir merkezde aynı kıdemli omurga cerrahı tarafından gerçekleştirildi. Klinik sonuçlar, Oswestry Engellilik İndeksi (ODI) ve Görsel Analog Skalası (VAS) kullanılarak değerlendirildi. Radyolojik değerlendirme, Sagital Cobb Açısı (SCA) ve Anterior Merkezi Vertebra Gövdesi Yüksekliğini (ACVBH) içeriyordu. Komplikasyonlar ve revizyon ameliyatları kaydedildi.
BULGULAR: SSIF grubunda ameliyat süresi LS grubuna göre daha kısaydı (138±8 dakika karşı 149±9 dakika; p<0.001, her ikisi için de p<0.05) ve SSIF grubunda ameliyat sonrası hastanede kalış süresi LS grubuna göre daha kısaydı (4.3±1.2 gün karşı 5.0±1.1 gün; p=0.045, her ikisi için de p<0.05). Her iki grupta da ODI (p=0.312), VAS (p=0.083), SCA (p=0.418) ve ACVBH (p=0.421) açısından ameliyat sonrası iyileşme görülmüştür; son takipte ODI (p=0.496), VAS (p=0.597), SCA (p=0.694) ve ACVBH (p=0.512) değerlerinde istatistiksel olarak anlamlı bir fark gözlenmemiştir (tümü için p>0.05). Gruplar arasında implantla ilişkili komplikasyonlar, birleşme yeri patolojisi veya revizyon cerrahisi oranlarında istatistiksel olarak anlamlı bir fark gözlenmemiştir (tümü için p>0.05).
SONUÇ: Kırık omuru içeren kısa segment fiksasyonu, torakolomber kırıklarda uzun segment fiksasyonuna benzer uzun vadeli klinik ve radyolojik sonuçlar sağlar. Uygun hastalarda, bu yaklaşım daha kısa enstrümanlı segment ve daha hareketli vertebral segment için güvenilir bir cerrahi seçenektir.

Anahtar Kelimeler: Kısa segment fiksasyon, torakolomber kırık, uzun segment fiksasyon, uzun dönem takip