Conservative management of gastroesophageal junction perforation secondary to eosinophilic esophagitis: a case report

Eosinophilic esophagitis (EoE) is a chronic inflammatory disorder of the esophagus characterized by dysphagia and food impaction. Although uncommon, spontaneous esophageal perforation may occur, most frequently involving the distal esophagus and the gastroesophageal junction. These perforations are typically managed with surgical or endoscopic interventions. Early diagnosis and prompt initiation of treatment within the first 24 hours significantly reduce morbidity and mortality. The aim of this report is to demonstrate that gastroesophageal junction perforation secondary to eosinophilic esophagitis can be successfully managed conservatively, even in delayed presentations, and to contribute to the understanding of treatment strategies for this rare but potentially life-threatening complication. We report the case of a 35-year-old male with a 12-year history of EoE who presented to the emergency department with retrosternal pain, dyspnea, and hematemesis. Five days prior to presentation, he developed a sore throat and cherry-colored diarrhea after consuming grilled chicken and self-administered ibuprofen for symptom relief. Contrast-enhanced imaging and upper endoscopy revealed a perforation at the gastroesophageal junction. Due to the location of the lesion, endoscopic stenting or clipping was considered inappropriate. In the absence of signs of acute abdomen, mediastinitis, or significant fluid collection, a conservative management strategy was adopted. The patient was admitted to the intensive care unit and initially treated with intravenous ceftriaxone (2 g/day) and metronidazole (1.5 g/day), which were later changed to piperacillin–tazobactam (4.5 g every 6 hours) following infectious disease consultation. The patient remained clinically stable, and oral intake was initiated on day 6. Antibiotic therapy was discontinued on day 10, and the patient was discharged without complications. At the three-month follow-up, the patient reported recurrent and progressively worsening dysphagia. Control endoscopy performed at the previously visited center revealed a distal esophageal stricture preventing passage of the gastroscope; therefore, a 12-cm fully covered self-expandable esophageal stent was placed. The stent was removed 20 days later, and the patient remained asymptomatic during the subsequent six-month follow-up period. Spontaneous esophageal perforation secondary to EoE is a rare but potentially life-threatening complication. This case highlights that conservative management may be a viable alternative to surgical or endoscopic intervention not only in early-detected cases but also in carefully selected delayed presentations managed in a multidisciplinary setting. Long-term follow-up remains essential for the early detection and treatment of late complications, such as stricture formation.

Keywords: Conservative management, eosinophilic esophagitis, esophageal perforation, stricture

Eozinofilik özofajite bağlı gastroözofageal bileşke perforasyonunun konservatif tedavisi: Olgu sunumu

Eozinofilik özofajit (EoE), kronik inflamatuvar bir hastalık olup disfaji ve gıda impaksiyonu ile karakterizedir. Nadir de olsa spontan özofagus perforasyonu gelişebilmektedir. Bu perforasyonlar çoğunlukla distal özofagus ve gastroözofageal bileşkede ortaya çıkmakta, genellikle cerrahi veya endoskopik yöntemlerle tedavi edilmektedir. Erken tanı ve perforasyon sonrası ilk 24 saat içerisinde tedaviye başlanması mortalite ve morbiditeyi belirgin şekilde azaltmaktadır. Bu yazının amacı, eozinofilik özofajite bağlı gelişen gastroözofageal bileşke perforasyonunun, özellikle gecikmiş olgularda da konservatif yöntemle başarılı şekilde yönetilebileceğini vurgulamak ve bu nadir fakat potansiyel olarak hayatı tehdit eden komplikasyonun tedavi stratejilerine katkı sağlamaktır. Otuz beş yaşında, bilinen EoE tanısı ve 12 yıllık disfaji öyküsü bulunan erkek hasta, retrosternal ağrı, nefes darlığı ve hematemez şikâyetleri ile acil servise başvurdu. Öyküsünden yaklaşık beş gün önce ızgara tavuk tüketimi sonrası boğaz ağrısı ve vişne renginde ishal geliştiği, semptomlarını hafifletmek amacıyla ibuprofen kullandığı öğrenildi. Kontrastlı görüntüleme ve endoskopide gastroözofageal bileşkede perforasyon saptandı. Lezyonun lokalizasyonu nedeniyle stentleme veya endoskopik klipsleme uygun bulunmadı. Akut batın, koleksiyon veya mediastinit bulguları olmaması üzerine konservatif tedavi planlandı. Hasta yoğun bakım ünitesinde izleme alındı. Başlangıçta seftriakson (2 g/gün) ve metronidazol (1.5 g/gün) ile başlanan antibiyotik tedavisi, enfeksiyon hastalıkları konsültasyonu sonrası piperasilin–tazobaktam (4.5 g, 6 saatte bir) ile değiştirildi. Klinik seyri stabil olan hastada oral alım 6. günde başlatıldı. Onuncu günde antibiyotik tedavisi sonlandırılarak hasta komplikasyonsuz taburcu edildi. Üçüncü ay takip muayenesinde hasta, tekrarlayan ve progresif olarak kötüleşen disfaji yakınması tarifledi. Önceden değerlendirildiği merkezde yapılan kontrol endoskopisinde, gastroskobun geçişine izin vermeyen distal özofagusta striktür saptanması üzerine 12 cm uzunluğunda, tamamen kaplı, kendi kendine genişleyebilen bir özofagus stenti yerleştirildi. Stent 20 gün sonra çıkarıldı ve hastanın sonraki altı aylık izleminde semptom tekrarı gözlenmedi. EoE bağlı spontan özofagus perforasyonu nadir ancak potansiyel olarak yaşamı tehdit eden bir komplikasyondur. Bu olgu, konservatif tedavinin sadece erken tanı konulan değil, aynı zamanda gecikmiş olgularda da multidisipliner yaklaşımla dikkatle seçilmiş hastalarda cerrahi veya endoskopik girişimlere etkili bir alternatif olabileceğini göstermektedir. Striktür gelişimi gibi geç komplikasyonların erken saptanabilmesi için uzun dönem takip kritik öneme sahiptir.

Anahtar Kelimeler: Eozinofilik özofajit, konservatif tedavi, özofagus perforasyonu, striktür