Quick Search
Does Autologous Bone Grafting Outperform Tricalcium Phosphate Synthetic Graft in Tibial Plateau Fractures with Articular Depression?
Onur Süer1, Mecit Ferhatoğlu1, Recep Selçuk Eyceyurt1, Melikşah Uzakgider1, Mesut Tahta2, Cemil Kayalı21Department of Orthopaedics and Traumatology, Izmir City Hospital, Izmir, Türkiye2Department of Orthopedics and Traumatology, University of Health Sciences, Izmir City Hospital, Izmir, Turkey
Background: This study aimed to compare the radiological and functional outcomes of autologous iliac bone grafting versus tricalcium phosphate synthetic graft in the treatment of tibial plateau fractures (TPFs) with articu-lar depression.
Materials and Methods: In this retrospective comparative study, 94 patients who underwent surgical treatment for Schatzker 2–3 tibial plateau fractures with metaphyseal depression was conducted between January 2015 and June 2022. Patients were divided into two groups according to the grafting material used: autologous iliac bone graft (n = 42) and tricalcium phosphate (TCP) synthetic graft (n = 52). Radiological evaluation included articular depression (mm) and the modified Rasmussen Radiological Score (RRS) preoperatively, postoperatively, and at final follow-up (≥36 months). Functional outcomes were assessed using the Lysholm knee score and the modi-fied Rasmussen Functional Score (RFS). The minimum follow-up duration was 36 months.
Results: Both groups achieved satisfactory initial correction of articular depression. At final follow-up, depres-sion was smaller in the autograft group (2.10 [0.00–2.60] mm) than in the TCP group (2.50 [1.68–3.75] mm; U=771.5, p=0.014), consistent with superior maintenance of reduction. RRS was similar preoperatively and immediately postoperatively, but higher with autograft at final follow-up (16 [16–18] vs 16 [14–16]; U=1453.5, p=0.002). Category distributions were consistent: a greater proportion of excellent RRS at final follow-up oc-curred with autograft (40.5% vs 21.2%; χ²(1)=4.15, p=0.042). Functional outcomes were comparable (RFS 27 [26–28] vs 26 [26–28]; U=1285, p=0.136; Lysholm 86 [81–90] vs 86 [81–90]; U=1271.5, p=0.159). Donor site morbidity occurred in 4.7% of patients in the autograft group, whereas no graft-related complications were observed in the TCP group.
Conclusion: In Schatzker 2–3 TPFs with articular depression, autologous iliac crest bone grafting was associat-ed with better radiological maintenance of reduction and higher final RRS than TCP, while mid-term functional scores were similar. These level III data suggest that autograft remains a reliable option for structural support in metaphyseal defects; however, prospective randomized comparative studies are required to confirm any advantage over tricalcium phosphate.
Keywords: Tibial plateau fracture, autograft, tricalcium phosphate synthetic graft, reduction loss, functional outcome.
Eklem Yüzeyinde Çökmesi Olan Tibia Plato Kırıklarında Otolog Kemik Greftlemesi, Trikalsiyum Fosfat Sentetik Greften Daha Üstün mü?
Onur Süer1, Mecit Ferhatoğlu1, Recep Selçuk Eyceyurt1, Melikşah Uzakgider1, Mesut Tahta2, Cemil Kayalı21Ortopedi ve Travmatoloji Kliniği, İzmir Şehir Hastanesi, İzmir, Türkiye2Ortopedi ve Travmatoloji Kliniği, Sağlık Bilimleri Üniversitesi, İzmir Şehir Hastanesi, İzmir, Türkiye
Amaç: Bu çalışma, eklem yüzeyinde çökmesi olan tibia plato kırıklarının (TPK) tedavisinde otolog iliak kemik grefti ile trikalsiyum fosfat (TCP) sentetik greft kullanımının radyolojik ve fonksiyonel sonuçlarını karşılaştır-mayı amaçladı.
Gereç ve Yöntem: Retrospektif karşılaştırmalı bu çalışmada, Ocak 2015–Haziran 2022 tarihleri arasında metafi-zer çökmeli Schatzker tip 2–3 tibia plato kırığı nedeniyle cerrahi tedavi uygulanmış 94 hasta analiz edildi. Hasta-lar kullanılan greft materyaline göre iki gruba ayrıldı: otolog iliak kemik grefti (n = 42) ve trikalsiyum fosfat (TCP) sentetik greft (n = 52). Radyolojik değerlendirmede eklem yüzeyindeki çökme (mm) ve modifiye Ras-mussen Radyolojik Skoru (RRS) preoperatif, postoperatif ve nihai kontrolde (≥36 ay) ölçüldü. Fonksiyonel sonuçlar Lysholm diz skoru ve modifiye Rasmussen Fonksiyonel Skoru (RFS) ile değerlendirildi. Minimum takip süresi 36 ay idi.
Bulgular: Her iki grupta da başlangıçta eklem yüzeyi çökmesinin düzeltilmesi tatmin ediciydi. Nihai kontrolde rezidüel çökme, TCP grubuna kıyasla otogreft grubunda daha küçüktü (2,10 [0,00–2,60] mm vs 2,50 [1,68–3,75] mm; U = 771,5, p = 0,014); bu durum redüksiyonun daha kalıcı biçimde korunmasıyla uyumluydu. RRS preoperatif ve erken postoperatif dönemde benzer iken, nihai kontrolde otogreft grubunda daha yüksekti (16 [16–18] vs 16 [14–16]; U = 1453,5, p = 0,002). Kategori dağılımları da uyumluydu: nihai kontrolde mükemmel RRS oranı otogreft grubunda daha fazlaydı ( %40,5 vs %21,2; χ²(1) = 4,15, p = 0,042). Fonksiyonel sonuçlar gruplar arasında karşılaştırılabilirdi (RFS 27 [26–28] vs 26 [26–28]; U = 1285, p = 0,136; Lysholm 86 [81–90] vs 86 [81–90]; U = 1271,5, p = 0,159). Donör saha morbiditesi otogreft grubunda hastaların %4,7’sinde görül-dü; TCP grubunda greftle ilişkili komplikasyon izlenmedi.
Sonuç: Eklem yüzeyinde çökmesi olan Schatzker tip 2–3 TPK olgularında otolog iliak krista kemik grefti kul-lanımı, TCP’ye kıyasla redüksiyonun radyolojik olarak daha iyi korunması ve daha yüksek nihai RRS ile ilişki-li bulunurken, orta dönem fonksiyonel skorlar benzerdir. Bu Düzey III veriler, otogreftin metafizer defektlerde yapısal destek için güvenilir bir seçenek olmaya devam ettiğini düşündürmektedir; ancak TCP’ye göre olası üstünlüğünü doğrulamak için prospektif randomize karşılaştırmalı çalışmalara ihtiyaç vardır.
Anahtar Kelimeler: Tibia plato kırığı, otogreft, trikalsiyum fosfat sentetik greft, redüksiyon kaybı, fonksiyonel sonuç.
Manuscript Language: English