Background: The importance of the glenoid version in glenohumeral instability (GHI) has been increasingly well-understood. However, it is not known whether 3-dimensional (3-D) correction on magnetic resonance imaging (MRI) scan images ensures more accurate glenoid version measurement in patients with GHI. The primary hypothesis of this study is that there would be a statistically significant difference between the glenoid version values measured on standard 2-D axial slices and 3-D corrected axial slices.

Methods: A retrospective analysis of glenoid version measurements of 54 patients (22 female/ 32 male) with glenohumeral instability were performed using the Friedman method on standard 2-D axial MRI slices and 3-D corrected axial MRI slices twice by two observers. The measured values by each observer compared using a paired t-test. Reliabilities of the measurements were evaluated using an intraclass correlation coefficients (ICC) test.

Results: Mean glenoid versions were −0.69° ± 3.95° and −1.24° ± 3.94° performed on standard and 3-D corrected axial MRI slices for observer 1, respectively (p= 0.16). They were −2.97° ± 4.48° and −2.81° ± 4.92° for observer 2, respectively (p = 0.66). Interobserver reliabilities were good for both (ICC values for 2-D= 0.87, and for 3-D= 0.83). Intraobserver reliabilities were excellent for the measurements carried out on 2-D slices (ICC= 0.95 and 0.97), and good-excellent for the measurements carried out on 3-D corrected slices (ICC= 0.86 and 0.98).

Conclusions: The results obtained in this study suggest that 3-D correction may not be necessary for glenoid version measurements carried out on MRI scan in patients with glenohumeral instability. Multicentric studies with larger patient samples should be planned to give a stronger clinical relevance.

Keywords: 3-dimensionally correction, Glenohumeral Instability, MRI

Glenohumeral Ýnstabilitesi olan hastalarda MRG'de glenoid versiyon ölçümü için 3-boyutlu rekonstrüksiyon gerçekten gerekli mi?

Amaç: Glenohumeral instabilitede (GHÝ) glenoid versiyonun önemi giderek daha iyi anlaþýlmaktadýr. Ancak, manyetik rezonans görüntüleme (MRG) görüntülerinde yapýlan üç boyutlu (3-B) düzeltmenin GHÝ hastalarýnda daha doðru bir glenoid versiyon ölçümü saðlayýp saðlamadýðý bilinmemektedir. Bu çalýþmanýn temel hipotezi, standart 2 boyutlu aksiyel kesitlerde ve 3 boyutlu düzeltilmiþ aksiyel kesitlerde ölçülen glenoid versiyon deðerleri arasýnda istatistiksel olarak anlamlý bir fark olacaðýdýr.

Gereç ve Yöntem: Glenohumeral instabilitesi olan 54 hastanýn (22 kadýn, 32 erkek) glenoid versiyon ölçümleri retrospektif olarak incelendi. Ölçümler, iki gözlemci tarafýndan, standart 2-B aksiyel MRG kesitleri ve 3-B düzeltilmiþ aksiyel MRG kesitleri üzerinde Friedman metodu kullanýlarak ikiþer kez yapýldý. Her gözlemcinin ölçtüðü deðerler eþleþtirilmiþ t-testi ile karþýlaþtýrýldý. Ölçümlerin güvenilirliði sýnýf içi korelasyon katsayýsý (SKK) testi ile deðerlendirildi.

Bulgular: Birinci gözlemci için standart ve 3-B düzeltilmiþ aksiyel MRG kesitlerinde ölçülen ortalama glenoid versiyon deðerleri sýrasýyla −0,69° ± 3,95° ve −1,24° ± 3,94° idi (p= 0,16). Ýkinci gözlemci için bu deðerler sýrasýyla −2,97° ± 4,48° ve −2,81° ± 4,92° idi (p = 0,66). Gözlemciler arasý güvenilirlik her iki yöntem için de iyi düzeydeydi (2-B için SKK= 0,87 ve 3-B için SKK= 0,83). Gözlemci içi güvenilirlik, 2-B kesitlerde yapýlan ölçümler için mükemmel (SKK= 0,95 ve 0,97), 3-B düzeltilmiþ kesitlerde yapýlan ölçümler için ise iyi-mükemmel düzeydeydi (SKK= 0,86 ve 0,98).

Sonuç: Bu çalýþmada elde edilen bulgular, glenohumeral instabilitesi olan hastalarda MRG ile yapýlan glenoid versiyon ölçümlerinde 3-B düzeltmenin gerekli olmayabileceðini düþündürmektedir. Daha güçlü bir klinik geçerlilik saðlamak için daha geniþ hasta örneklemleri içeren çok merkezli çalýþmalar planlanmalýdýr.

Anahtar Kelimeler: 3 boyutlu düzeltme, Glenohumeral Ýnstabilite, MRG